Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 2 jaar tot 3 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus 2 jaar 7 maand tot 2 jaar 9 maand: juli 2009 tot september 2009

juli 2009 - 2 jaar en 7 maand

Al dagen lang vermaakt Rufus zich opperbest in uitgestrekte velden met hoog opgeschoten kamille. Hij weet er zo doorheen te gaan dat de golvende beweging van de wuivende planten nauwelijks verstoord wordt. Hoe hij dit voor elkaar krijgt begrijp ik niet zo goed. Af en toe zie ik hem honderden meters verderop een paar keer omhoog springen. Dan verschijnt ineens vlakbij zijn kop net boven de kamille uit om een voorbijkomend geurtje op te snuiven: prachtig om te zien. Als ik de volgende dag mijn fototoestel meeneem om mooie plaatjes te schieten zijn de velden net gemaaid. SIndsdien zijn er ook geen weidevogels meer te zien. Naast enkele duiven en wat kauwen hebben meeuwen bezit genomen van het gebied. De braakliggende gronden zien nu wit van deze vogels. De infrastructuur van de nieuw te bouwen wijk is aangelegd en de eerste huizen zijn al in aanbouw.
Een wandelgebied waar we ook graag vertoeven - de Goese Schans grenzend aan het Goese Meer - is al een tijdlang afgesloten vanwege een evenement. Hierna gaat de gemeente Goes de dijk weghalen om de grond bouwrijp te maken voor woningbouw. We zullen dus snel andere wandelplekken moeten vinden. Zoals het er nu naar uitziet zal ik eerst met de auto op pad moeten om Rufus goed uit te kunnen laten: heel jammer!

Tijdens de trainingen is Rufus wat rustiger. Hij is er nog steeds erg happig op om zijn kunsten te vertonen. Twee lessen achter elkaar gooit een van deelnemers een dummy naast Rufus als hij piept of blaft. Dat gedoe is nu over tijdens het wachten. Hij blijft netjes naast me zitten of liggen zonder te janken en te piepen. Volgens de trainer wil Rufus heel graag voor me werken, en het verhaal wat ik eigenlijk vanaf het begin al gehoord heb. Je moet er bovenop zitten, als hij maar even de ruimte krijgt is hij weg en doet ie zijn eigen ding. Ik denk toch dat we hem van begin af aan in de polders te veel vrijheid hebben gegeven.

De trainingscyclus van Multidog wordt afgesloten met een onderlinge C-B-A wedstrijd. De wedstrijdonderdelen vinden op andere plekken plaats dan de gebruikelijke traininglocaties. Zaterdag 18 juli is een stormachtige dag met vele plensbuien. Vooral 's ochtends valt er heel wat water. Om dan heel alert op te letten of Rufus doet zoals ie moet doen valt niet mee. Na een tijdje moet ik regelmatig mijn bril schoonmaken om nog iets van de omgeving te kunnen zien. Geen droog plekje meer te bekennen, zelfs de zakken van mijn toch prima regenjas zijn ingeregend. Kortom de omstandigheden voor de baasjes van de honden zijn niet direct optimaal. De honden zelf hebben er geen last van, ze zitten en liggen in het natte gras en de modder.
Het is wel leuk dat de trainers met hun eigen hond meedoen aan de wedstrijden. Voor Rufus en mij is het de eerste keer dat we aan zoiets meedoen. Voorafgaand aan de wedstrijddag heb ik het Orjewa Rode boekje doorgenomen. De moed zinkt na het lezen ervan in de schoenen. De B-onderdelen lijken me voor Rufus haalbaar, de C-onderdelen aangelijnd en onaangelijnd volgen en down-liggen zijn volgens mij het grootste struikelblok. Ik heb niet zo'n hoge pet op van de steadiness van Rufus. De trainers hebben de ervaring dat het uitsturen, zonder dat er iets ligt, en het weer terugkomen op bevel veelal voor de meeste problemen zorgt. Als ik thuis en in de eigen omgeving oefen, is dat inderdaad het geval. Als ik het goed begrepen heb moeten eerst de C-onderdelen voldoende aantal punten hebben, wil je voor het B-certificaat in aanmerking komen. Ik vrees dat hij de C niet zal halen.
De wedstrijd begint voor de groep waarin Rufus en ik zijn ingedeeld met twee B-onderdelen. Rufus bakt er niks van. Bij het apporteren over diep water gaat hij na het commando "over" weliswaar direct te water. Meneer blijft echter al drinkend wat rondplassen langs de kant en is niet van zins naar de overkant van de watergang te gaan. Ik mag nog een poging ondernemen, en na een kort werkoverleg tussen Rufus en mij, zet ik hem opnieuw in. Hij volhardt in het rondstruinen in het water. TIjdens de trainingen zet Rufus alles op alles om zo snel mogelijk naar de overkant te zwemmen. Bij het verloren apport te land is Rufus de enige hond van het groepje dat met dummy's werkt die bij de dummy terechtkomt. Hij komt de dummy echter niet brengen en laat hem doodgemoedereerd liggen. Ondanks de koude wind en de hevige neerslag begint langzamerhand mijn bloed te koken. Als dit al niet lukt, hoe moet het dan met de C-onderdelen waar Rufus altijd zo'n moeite mee heeft? De keurmeester bij het markeerapport is gelukkig enthousiaster over Rufus, ondanks dat hij inspringt en eerst naar de werpers toesnelt alvorens de dummy te apporteren. "Een goede hond, snel, actief en gepassioneerd, vooral blijven trainen", is de conclusie. Punten levert het helaas niet op, maar dat vind ik minder van belang. Na de desillusie van de eerste twee proeven, geeft me dit weer wat moed. Wat zo'n klein zinnetje je kan doen! Over het los en aangelijnd volgen ben ik zeer tevreden, dat doet Rufus aanzienlijk aandachtiger dan anders en het houden van een aangewezen plaats gaat uitzonderlijk goed. De keurmeester vertelt dat hij eventjes gaat zitten, om direct daarna weer te gaan liggen. Bij de apporten uit diep water is de behandeling door Rufus van de dummy niet helemaal zoals het hoort. Het apport te land ging naar mijn gevoel goed. De hele dag ben ik zo met mezelf en Rufus bezig geweest, dat ik steeds vergeet om punten te noteren, zodat ik op het eind van de dag niet weet of we nou voldoende verzameld hebben voor het C-certificaat. Bovendien weet ik ook niet meer precies welke proeven nu B en welke C onderdelen zijn. Dat er geen B in zat dat weet ik dan al zeker, omdat we op een aantal onderdelen 0 punten scoren.
Het laatste gedeelte van de dag zijn er dirigeeroefeningen voor de A-honden. Geweldig om te zien, ik kan me absoluut niet voorstellen dat Rufus en ik ooit dat niveau zullen halen. Bij de afsluiting van de dag merk ik toch wat tot mijn verbazing, maar in elk geval tot mijn vreugde dat we het C-certificaat halen. Als we teruggaan zijn zowel Rufus als ik de punt af en verschrikkelijk moe. Met een zowel binnen als buiten uitzonderlijk vieze auto rijd ik afgemat, maar ook met een opgelucht en voldaan gevoel terug naar huis. Voor een beetje voorjager stelt het brengen van een hond op tweeënhalf jaar tot een C-certificaat natuurlijk niets voor. Maar ik ben nu eenmaal niet een beetje voorjager, dus ben ik er best trots op.

klik hier om alle foto´s van juli 2009 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

 

augustus 2009 - 2 jaar en 8 maand

Na de euforie van het behaalde diploma zet Rufus ons weer met beide benen op de grond. Af en toe lijkt het erop dat Rufus wat terugvalt in pubergedrag. Als per ongeluk de tuinpoort openstaat, rent hij opgewonden naar buiten. Staart fier omhoog en al huppelend en springend lijkt hij te zeggen: "Hallo wereld hier ben ik, gaan we iets leuks doen?!". De eerste keer komt hij Jochem tegen een pup van drie maanden oud. Ze hebben de tijd van hun leven. Als ik naar buiten loop om hem te halen denkt Rufus dat ik kom om mee te spelen. Hij begint het spelletje pak me dan als je kan. Een tweede keer in één week tijd begint hij op dezelfde manier, alleen komt hij nu Dino een Jack Russell tegen. Als pup heeft Rufus al eerder problemen gehadmet Dino. Na afloop van de confrontatie moet Dino naar de dierenarts.

Eind augustus gaat heel Europa gebukt onder het regime van een felle zon, hitte en droogte. Héél Europa? Nee, een klein gebied rondom Exeter in Zuidwest Engeland in Devon verzet zich moedig tegen de klimaatsveranderingen. De temperatuur overstijgt niet de 15 graden Celsius. Uit de door een felle wind voortjagende donkere wolken valt ofwel stevige regenbuien, of het miezert gedurende lange uren achtereen. Heel af en toe laat een waterig zonnetje zich eventjes zien,om zich weer heel snel te verschuilen achter een dik wolkendek. Kortom echt Engels weer zoals het hoort. Laat dat nu precies de plek zijn waar onze dochter en schoonzoon een appartement of een huisje zoeken. Wij nemen ons voor om onze vakantie te combineren met deze zoektocht.

Rufus mag mee naar Engeland. Vorig jaar is hij mee geweest naar Noorwegen. Voor de formaliteiten is het nu enkel een kwestie van actualiseren. Op de veerboot van Duinkerken naar Dover moet Rufus in de auto blijven. Sinds kort hebben we een uitzetijzer, waarmee de achterklep ongeveer 10 centimeter open blijft staan, terwijl de deuren en achterklep gewoon op slot zijn. Frisse lucht - voor zover je daarvan aan boord van een schip kunt spreken - kan ongehinderd naar binnen.

Engeland is een land van konijnen, waar je ook komt er zitten wel een paar konijnen. Op ieder veldje of weitje waar we met Rufus komen verwelkomen hem een stel konijnen op een rijtje. Het is overigens niet eenvoudig om plekken te vinden waar Rufus ongelijnd mee kan lopen. De meeste tijd zijn we aangewezen op schilderachtige, maar heel smalle weggetjes. Weggetjes zonder berm en omzoomd door hoge heggen van bramenstruiken en ander ondoordringbaar doorngewas. Auto's kunnen elkaar slechts met veel moeite passeren. Als voetganger heb je nauwelijks ruimte om aan de kant te gaan. Laat staan als voetganger met een hond. In Dartmoor een groot en ruig natuurgebied in de buurt van Exeter is er wel meer ruimte. Daar moet ik echter rekening houden met veel loslopende schapen, geiten, paarden en runderen.Bovendien waarschuwen bordjes voor de aanwezigheid van adders. Twee weken lang blijft Rufus daarom aan de lijn. Bij de meeste campings is een zogenaamde 'dog walk'. Een plek waar je je hond uit kunt laten om zijn/haar behoefte te doen. Dit varieert nogal, op één camping gaat het om een paadje van ongeveer drie meter op de laatste camping is de dog walk groter van oppervlakte dan de camping zelf. Hier kunnen we eindelijk wat trainen en heeft Rufus de ruimte om te rennen. Daar is hij na bijna twee weken hard aan toe! De mensen die over Rufus beginnen vinden hem een prachtige hond en vooral een grote, maar heel sierlijke Springer Spaniel. Heel regelmatig moet ik daarom uitleggen dat Rufus geen Springer Spaniel is, maar een Small Münsterländer. Ik ben geen Engelsen tegen gekomen die dit ras kennen.

klik hier om alle foto´s van augustus 2009 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

september 2009 - 2 jaar en 9 maand 

Weer een gigantische PC-crash, nog heviger dan vorige keer. Vooral omdat mijn externe harde schijf tenonder ging in het geweld. Een aantal foto's heb ik terug kunnen halen, mijn video's nog niet. De vakantievideo van Rufus kan ik daarom (nog) niet plaatsen. ik hoop dat te zijnertijd te kunnen doen. Mijn PC kan ik bij de schroothoop zetten.
Nu is het begin oktober en het kan zeker nog enkele weken duren voor ik in staat ben om een fatsoenlijke update te verzorgen.

Een nieuwe PC is eind oktober gebruik genomen. Er moet nog veel aan gebeuren, maar ik kan in ieder geval weer op mijn site terecht. Door mijn PC-problemen deze maand geen foto's, zover ben ik nog niet gekomen. Hopelijk over een tijdje zijn de zaken weer helemaal op orde.

Vol genot kan Rufus onder een oude dikke vlierboom staan. De takken hangen tot op de grond en vormen een dicht bladerdek. Bijna iedere keer als we er langs lopen kruipt hij onder de boom. Enkel zijn neus steekt er dan uit. Als ik hem niet meetroon blijft hij lange tijd doodstil staan, te lang voor mij om te wachten tot meneer wenst eruit te komen. Zelfs als een andere hond langs komt, verroert hij zich niet en blijft staan. Dat is voor Rufus toch wel heel bijzonder! Naarmate hij de volwassenheid nadert, laat hij steeds dominanter gedrag zien naar andere reuen. Ik durf hem niet meer zo vaak ongelijnd mee te laten lopen. Als er een hond nadert, neem ik het zekere voor het onzekere en lijn hem aan. Inmiddels hebben drie honden een aanvaring met hem gehad en kwamen daar niet ongehavend uit. Zelfs honden waar hij enkele maanden nog mee speelde kunnen een grom en een snauw krijgen. Ik pak Rufus dan stevig aan, maar daar lijkt hij zich tot nu toe niet zo heel veel van aan te trekken. Ten opzichte van teefjes laat hij dit gedrag niet zien, maar ik kan zo snel niet altijd zien of er sprake van een teef of reu is.

De training is weer begonnen. Rufus is weer heel erg opgewonden en wil graag al zijn kunsten vertonen. Hij kan nauwelijks wachten op zijn beurt. Ook - misschien wel juist - tijdens de training laat Rufus zijn dominante gedrag naar andere reuen zien. Ik probeer elke keer de oefeningen te doen met teven. De trainer vindt dat niet echt nodig, gewoon stevig optreden is zijn devies. Het gevolg is dat ik nogal eens gestresst rondsjouw tijdens de training: zal hij wel voorkomen en niet in plaats daarvan zijn grote vriend Zaza aanvliegen. Aan de buitenkant is dat bij mij meestentijds niet zichtbaar. Rufus voelt het echter haarfijn aan en raakt daar enkel meer opgewonden door. Kortom ik zal wat relaxter om moeten gaan met dat gedoe van hem. Het is dus meer werken aan mezelf dan aan Rufus.

<<terug naar boven>>

 

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2009 Ron H. van Raalten