Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - 1 tot 2 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus 1 jaar 11 maanden tot 2 jaar: november 2008 - december 2008

november 2008 - 1 jaar en 11 maanden

De afgelopen weken is Rufus wat onrustiger. Niet echt vervelend, maar hij moet voortdurend wat teruggehaald worden. In toenemende mate doet hij zijn eigen ding en richt hij zich minder op zijn baasje en vrouwtje. Rufus reageert iets minder snel op commando´s. Bij het stem of fluitcommando voorkomen, draait hij zich meestal wel direct om, maar moet hij nog heel eventjes aan een takje snuffelen of een andere kant opkijken voordat hij daadwerkelijk voorkomt. Op verschillende fronten ga ik daarom weer enkele stappen terug en trek ik de teugels wat meer aan. Thuis ben ik bij het binnenkomen en weggaan weer wat preciezer in het omgaan met Rufus. Tijdens het wandelen buiten gaat Rufus nu standaard aan de riem. Twee standen daarin: volgen en het rekening houden met de twee meter lijn. Voor dat laatste wil ik het commando kort aanleren, maar dat is me nog niet gelukt. Wellicht lijkt het commando teveel op volg, Rufus maakt er in ieder geval geen onderscheid in. Voorlopig laat ik het maar zo. We hebben een dag nodig om zijn geheugen op te frissen, zodat hij weer weet hoe het aan de lijn lopen moet . Af en toe gaat hij tijdens de wandeling ongelijnd, maar zorg ik ervoor dat de afstand die Rufus van mij neemt niet buiten de 10 meter komt. Ik beperk me tot een aantal commando´s om een en ander goed in te slijpen. Het commando hier, betekent voor Rufus dat hij naar me toe moet komen en links van me moet gaan lopen. Hij verwacht dan een vervolgcommando en dat kan zijn zit, volg of vrij. Het zitcommando volgt hij meestal goed op, zowel op de fluit als met de stem. Daarna kan hij weer een vervolgcommando krijgen (blijf, volg of vrij) of wordt hij aangelijnd. Het volgen gaat naar mijn idee wat slordig, Rufus volhardt erin om met zijn heup aan mijn knie te lopen en dat vind ik net iets te ver. Hier besteed ik veel aandacht aan de komende periode. Het commando kom voor, zowel het fluit- als het stemcommando volgt Rufus goed op, de afronding is echter nog niet perfect. Thuis zonder prikkels en in andere rustige omgevingen gaat hij netjes voor me zitten. Zijn er veel prikkels in de omgeving gaat hij soms naast me zitten of wat schuin voor me, afhankelijk waar de prikkels vandaan komen. Ook dit is voor de komende periode een expliciet aandachtspunt.
Het strand blijft een prachtige wandelomgeving voor Rufus. Rijkswaterstaat spuit het strand bij Oranjezon op, waardoor grote buizen op het strand liggen: heel spannend voor Rufus. Een paar dagen geleden bloedt de rechtervoorpoot van Rufus ineens, aan zijn voetzolen is weinig te ontdekken. Een verbandgaasje en een washandje erover zorgt er gauw voor dat we geen bloed meer kunnen ontdekken. Hij voelt zich wel héél erg zielig. De dag daarvoor springt hij ´s avonds piepend, jankend en blaffend ineens van zijn kussen af. Hoog en doordringend geblaf en gejank dat door merg en been gaat, alsof hij in doodsnood is. Hij draait wat rondjes en komt dicht tegen ons staan. We betasten hem overal, maar kunnen niets ontdekken. Na wat minuten is hij weer rustig. We snappen niet wat er gebeurt en wat er aan de hand is, het leek erop dat hij ineens heel veel pijn had: misschien wel iets van buikkramp?

Nog een paar dagen en dan viert Rufus zijn tweede verjaardag.
klik hier om de foto´s van november 2008 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

december 2008 - 2 jaar

Woensdag 3 december is Rufus 2 jaar geworden. Nog steeds een jonge hond en volgens mij nog lang niet volwassen. Het afgelopen jaar is hij buitenshuis een stuk rustiger geworden, dankzij de cursus. Al een paar keer is Rufus uit logeren geweest bij de trainster van de jachtcursus. DIt bevalt ons beter dan in het dierenpension. Voor de poezen is het dierenpension geweldig goed. Rufus komt de paar keer dat hij er is geweest druk en onrustig terug. Heel anders is het als hij een dagje in Dinteloord verblijft: geen overdreven gedrag als we hem ophalen. De cursus is gestopt, half januari start het weer op. Rufus is nog steeds heel enthousiast, de eerste maandag dat er geen cursus is, is hij wat van slag. Hij duwt tegen mijn benen en loopt voortdurend naar de garage, om verwachtingsvol te kijken of we nu eindelijk weggaan.


´s Ochtendsvroeg om zes uur maken we ons klaar om naar Schiphol te gaan, Rufus weet van geen wijken. Voordat we de rit van zo´n twee uur aanvangen, wandel ik nog een klein ommetje met hem. Hij wil zo snel mogelijk terug en staat te wachten bij de achterklep van de auto. Voor zijn etensbak heeft hij geen belangstelling dus die ruim ik maar op. Door de files duurt de rit aanzienlijk langer. Op Schiphol aangekomen wandel ik in de omgeving met Rufus, terwijl Lia onze dochter en schoonzoon ophaalt. Rufus is heel ongedurig en trekt zoals hij een jaar geleden deed. Ik kan zijn gedrag niet goed doorbreken. Regelmatig stop ik en laat ik hem zitten. Hij volgt dan wel het commando op, maar zodra hij denkt weer verder te mogen, is het alsof een opgewonden veer losspringt. Het moment dat hij onze dochter en schoonzoon in het vizier krijgt tolt en danst hij aan de lijn en loopt hij als een circushond rechtop op zijn achterpoten. Zo hebben we hem een tijdlang niet meegemaakt. Pas terug in de auto, keert de rust weer. Thuis blijft Rufus voortdurend in de buurt van Judith, af en toe met de kop omhoog joelend. Als ik met hem ga wandelen, heeft hij er helemaal geen zin in. Gedurende het hele uur zou hij het liefst zo snel mogelijk weer teruggaan, en is hij blij dat hij weer in de buurt van ons huis komt.


Het kan niet op voor Rufus, ook de andere kinderen met aanhang en kleinkind komen: één groot feest. In Utrecht vieren we met z´n allen Sinterklaas. En nog komt er geen eind aan, met de hele familie mag Rufus mee op wintersport naar Méribel-Mottaret. De poezen blijven op hun vertrouwde logeeradres. Zowel de heen- als de terugreis heeft Rufus - net als vorig jaar - geen enkel probleem, hij heeft een eigen plek in de achterbak. In het hotel gedraagt Rufus zich keurig netjes. Vorige wintersport moesten we de bench nog in de hotelkamer plaatsen. Nu slaapt Rufus op zijn kleedje. ´s Ochtends om half acht wekt hij me met een flinke lik over mijn gezicht. Ik heb geen wekker nodig.
In de sneeuw maakt Rufus bokkensprongen, graaft hij lustig erop los en rolt hij door de zachte sneeuw. Een en ander gaat aanzienlijk rustiger dan de laatste keer. Van het balkon van dit appartement heeft Rufus een volledig zicht op de piste. Hij vindt het geweldig om de skiërs en boarders voorbij te zien suizen.

Een filmpje van anderhalve minuut over Rufus in Méribel-Mottaret. Klik hier voor groot formaat.


Op oudejaarsdag brengen we onze dochter en schoonzoon weer terug naar Schiphol, we vertrekken om vier uur in de ochtend. De avond voorafgaand weet Rufus door het pakken van tassen en koffers dat er iets op til is. Op Schiphol kijkt hij de vertrekkers door het raampje net zo lang na tot ze geheel uit zicht zijn verdwenen. Terug thuis is hij mat en een beetje triestig. Af en toe staat hij midden in de kamer en hangt zijn kop naar beneden. Regelmatig komt hij bij ons om zijn kop op schoot te leggen, en probeer het dan maar eens om te weerstaan om hem te aaien. Als ik op de grond zit te lezen, gaat hij dicht tegen me aan liggen, met zijn kop onder mijn arm gedrukt. Ik heb echt met hem te doen!

Op oudejaarsavond is Rufus tot mijn verbazing heel bang voor de knallen van het vuurwerk. Als we aan het wandelen zijn, zoekt hij overal dekking, in struiken, tussen bomen, soms plat op de grond en moet hem dan echt meesleuren. Het afgeschoten vuurwerk is helemaal niet in de buurt, we lopen door een lege polder. In de verte flitsen lichten en zijn de knallen te horen. Ik kort de wandeling maar in, er is voor Rufus geen enkel plezier aan te beleven. Ik begrijp het niet zo goed, vorig jaar met oud en nieuw trok hij zich weinig aan van het vuurwerk. Hij blijft tijdens de jaarwisseling dan ook het liefste binnen in zijn bench.

Klik hier om de foto´s van december 2008 (72 stuks) in een slideshow te bekijken

<<terug naar boven>>

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2008 Ron H. van Raalten