Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 8 weken tot 1 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus vanaf 8 weken tot 1 jaar: 53 - 61 weken

december 2007: 1 jaar en 1 week

Het examen EG (elementaire gehoorzaamheid) levert naar verwachting geen diploma op voor Rufus en mij. Ik had me al voorgenomen de onderdelen waarin Rufus los moet functioneren niet te doen. Eén ervan is een verplicht onderdeel: het los voorkomen. Omdat de voorgaande oefeningen op zich goed gaan, zelfs het onaangelijnd naar de plaats gaan. Waag ik de gok om het voorkomen ook onaangelijnd te doen: fout, fout, fout! Ik maak hem opnieuw los van zijn riem. Zoals gebruikelijk blijft Rufus keurig netjes zitten. Krijgt hij het commando ´kom voor´ kiest hij toch voor de kick van vrij rondrennen over dat heerlijk grote terrein naar andere honden toe, boven een compliment van de baas. Als hij daar zo zit te wachten zie je hem wikken en wegen, zodra de glinstering in zijn ogen komt weet ik al hoe laat het is. Rufus vermijdt op zulke momenten direct oogcontact en trekt zijn plan. Ik mag herkansen, maar ik kies ervoor om dat niet te doen: dan maar geen diploma. Nu heeft hij al twee keer in Dinteloord en in Goes achtereen de vrijheid ´misbruikt´ en dat wil ik zoveel als mogelijk vermijden. Het is al een patroon geworden en ik wil het niet zover laten ontwikkelen dat het absoluut niet meer te doorbreken valt.

Rufus zelf vindt alles prima en vermaakt zich ook tijdens de uitslag van het examen kostelijk met een opengebarsten pak hondenbrokken. ´s Avonds presteert meneer het overigens om tijdens de laatste avondwandeling de gehele rit van een half uur keurig netjes met slappe lijn aan mijn knie te lopen en uit zichzelf bij iedere oversteek te gaan zitten! We komen dan niemand en letterlijk geen hond tegen, het lijkt erop dat we op een onbewoond eiland moeten gaan wonen.

Het verjaardagscadeau van Rufus - de springer - is nog steeds niet compleet. De nieuwe onderdelen laten op zich wachten. Om alvast wat te oefenen maken we nu gebruik van een kettinkje om Rufus aan de springer te bevestigen. De eerste keer is het nog wandelen met de fiets en af en toe wat steppend voortbewegen. Aanvankelijk begrijpt hij niet zo goed wat de bedoeling is. Rufus raakt er helemaal opgewonden van. Hij vindt het kennelijk machtig interessant en springt heen en weer. Even later begint het er zowaar wat op te lijken. De komende week gaan we wat oefenen met kleine stukjes. Op http://www.fryskdagboek.nl/html/fietsen.html staat een aardig oefenschema om het fietsen met de hond op te bouwen.

<<terug naar boven>>

december 2007: 1 jaar en 2 weken

Een rare peer is die Rufus toch. Nu heeft hij het op zich genomen om steeds voorop te lopen en spanning op de lijn te zetten. Het moment dat je stil staat komt hij zonder aarzelen terug achteruitlopen om naast je stil te staan. Stap ik weg dan loopt hij direct weer vooruit, een kort tijdje op zo´n manier dat er geen spanning op de lijn staat. Al gauw komt er weer spanning op en sta ik weer stil, zodat het ritueel zich herhaalt. Het is een volhardend mannetje, hij heeft de pech dat ik even stijfkoppig ben en acuut stil sta zodra er spanning op de lijn komt. Ben heel benieuwd hoe lang hij dit gaat volhouden.
Het is bijna een jaar geleden dat één van onze dochters in Nederland was. Zij is na onszelf de eerste persoon uit onze ´roedel´ waar Rufus mee kennismaakt in zijn puppietijd. Bij het weerzien op Schiphol na bijna een jaar is Rufus dolenthousiast. Zijn staart zwaait woest heen en weer en het puntje van zijn staart draait snelle rondjes. Is het dan toch echt zo dat honden de mensen die gedurende de inprentingsperiode ontmoeten niet meer vergeten worden? Heb dit ooit eens ergens gelezen. Het kan natuurlijk ook een prozaïscher achtergrond hebben: wij zijn zelf heel blij met het weerzien en brengen onze blijdschap over op Rufus.

<<terug naar boven>>

december 2007: 1 jaar en 3 en 4 weken

Het is al een tijd geleden dat het complete gezin met aanhang ons huis geheel bezet. Rufus kent dat fenomeen niet. Hij vindt het geweldig allemaal, in het begin is hij druk en opgewonden. Al gauw heeft hij in de gaten dat als hij rustig is, hij meer aandacht krijgt. ´s Ochtends is hij elke keer weer verbaasd dat iedereen er nog steeds is: zijn staart draait overuren. Rufus houdt afstand tot de baby, hij merkt wel dat zij toch wel een bijzondere roedelgenoot is. Is het ligstoeltje leeg, of als er ergens een doekje of een speeltje ligt snuffelt hij uitgebreid. Krijgt hij de gelegenheid dan ruikt hij ook heel intens aan voetjes en handjes,
Helemaal eindeloos voor Rufus is een strandwandeling zonder baas en vrouwtje, maar met figuren die graag hardlopen over het strand.Om de beurt over het strand hardlopen met Rufus, maakt hem niet moe! Lekker dollen en gek doen op het strand is zijn lust en leven.


Omdat iedereen er nu is combineren we kerst met sinterklaas. De fazanten voor het kerstdiner ruiken heel aantrekkelijk voor hem zolang deze nog niet in de pan liggen. Bobo is wat dat betreft meer opdringerig en moet regelmatig weggejaagd worden. Alletwee liggen ze (tevergeefs) op de keukenvloer op wacht of er niet toevallig een stukje naar beneden valt. Om in de feestvreugde mee te delen krijgt Rufus - net als de poezen - een plakje rosbief in zijn etensbak. Hij likt zijn bak tot vier keer toe grondig af.
Ik verwacht dat Rufus wel druk zal doen tijdens het uitpakken van cadeautjes, met al dat ritselend papier en vooral de kartonnen dozen waar hij zo dol op is. Het tegendeel is het geval, hij ligt rustig toe te kijken hoe raar al die mensen doen.
Al twee weken verloopt het wandelen zoals in de tijd dat hij ongeveer 3 maanden oud was. Het moment dat er spanning op de lijn staat sta ik stil. Reageert Rufus niet binnen 5 tellen geef ik een kort rukje aan de riem. Hij komt dan achteruit teruggelopen tot hij naast me staat. Anders dan toen hij 3 maanden oud was, heeft hij nu meer reageerstrategieën. Meestentijds komt hij achteruitlopen. Af en toe doet hij dat ook maar dan zwaaiend met zijn kop. Een paar keer presteert hij het ook om met zijn poten over de grond te schrapen als hij achteruit terug komt lopen. Dan krijgt hij een flinke uitbrander. Soms komt hij al blaffend achteruit, ik sta dan 15 tellen extra lang stil. Regelmatig loopt hij ook een rondje rechts om me heen, om links naast me stil te staan. Als hij dit doet, gebeurt dit vaak een aantal malen achter elkaar en begint hij al aan zo´n rondje voor de riem strak staat. Mijn verwachting dat het een paar dagen zou duren, komt niet uit. Of Rufus is wat hardleers, wat op andere gebieden nou niet direct naar voren komt. Of hij is volhardend, maar dan wel wat extreem naar mijn idee. De wandelingen zijn de afgelopen twee weken dan ook meer trainingen dan wat anders.
Rufus is een jachthond. Apporteren doet ie alleen als hij dat wil en met dingen die hij leuk vindt. De dummy kan hem niet bekoren, waarschijnlijk vooral omdat het moet. Voorstaan en verwaaien doet hij uit zichzelf, en hij is in ieder geval schotvast. De Goese jeugd vermaakt zich op oudejaarsdag met het afschieten van vuurpijlen en knalwerk. Rufus blikt of bloost er niet van, bij heel zware knallen kijkt hij wel op. In de polder kijkt hij af en toe richting Goes, omdat er wel heel veel knallen doorklinken in de polder. Tijdens het fietsen ´s avonds moet ik af en toe wel even stoppen, omdat er allerlei siervuurwerk de lucht ingaat. Rufus kijkt tijdens het lopen voortdurend de lucht in vanwege het vuurwerk en dat vind ik een beetje eng. Terug thuis schieten een paar jongens vlak voor ons huis allerlei gekleurde ballen de lucht in. We kijken er een tijdje naar, Rufus volgt de vuurballen met verwondering.
Om 00:00 uur vindt Rufus het toch wat heftig en blijft hij liever binnen dan buiten op de oprit naar het vuurwerk te kijken.

<<terug naar boven>>

januari 2008: 1 jaar en 5 weken

Met het fietsen zitten we in het schema nu op een kwartier fietsen. Als Rufus eenmaal het ritme te pakken heeft, gaat het goed. In het begin is het altijd even zoeken en is hij snel geneigd over te gaan in galop. Bijremmen werkt dan wel. Tijdens het naast de fiets lopen blijft Rufus zijn aandacht voor de omgeving houden. Het bochtenwerk vind ik zelf nog wat risicovol, maar Rufus heeft er kennelijk geen moeite mee. Het tussen paaltjes door fietsen daar draait hij ook zijn poot niet voor om: hij kiest tot nu toe steeds de goede doorgang. Het laatste fietstochtje is wat spannend en loopt ook uit tot een half uur. Op een (brede) polderweg komen twee paarden met nog jonge meisjes als ruiter ons tegemoet. Eén van de paarden schrikt van een vrachtwagen achter zich en gaat schichtig bewegen. Gelukkig is er een begeleider op de fiets bij, die het paard in bedwang kan houden. De vrachtwagen is zo vriendelijk om te wachten en ik besluit ook maar om te stoppen en af te wachten. Rufus volgt aandachtig en geïnteresseerd alle zaken die zich tussen de vrachtwagen en ons afspelen met de paarden. Na verloop van tijd gaan de paarden het polderweggetje in, waar ik ook in wil slaan. In afwachting tot de vrachtwagen weer gaat rijden en ons passeert, blijf ik nog maar even wachten om de paarden een grote voorsprong te geven. Als ik hetzelfde polderweggetje niet in ga, dan moeten we een grote omweg maken en daar voel ik niet voor. Zo staan we daar zeker 10 minuten een beetje te blauwbekken in de polder, terwijl Rufus de paarden in de verte in de gaten houdt. Nadat we vertrekken halen we de paarden al snel in, ze lopen stapvoets. Ik zorg ervoor dat we niet al te snel fietsen. Het stapvoets lopen van de paarden houdt ons behoorlijk op. Als de paarden achter elkaar lopen geeft de begeleider aan dat we wel kunnen passeren. Met enige ongerustheid doe ik dat dan maar. Ik durf niet goed te kijken, maar voel dat Rufus het geweldig vindt om zo vlak langs twee van die grote paarden te lopen. De paarden lopen rechts van de weg en Rufus loopt rechts naast mijn fiets, dus zit er niets tussen de paarden en hem. Lange tijd blijft Rufus achterom kijken en het liefst zou hij willen wachten of terugkeren. Dat lijkt me niet zo verstandig. Ik ben al lang blij dat het passeren goed is verlopen.
Rufus heeft wel iets met paarden. Lopen we door de Hollandsche Hoeve, moet hij altijd even in de paardenwei kijken of de paarden van de kinderboerderij buitenlopen. Staan de paarden in de wei, blijft hij altijd even liggen bij het hek en meestal komt er dan wel eentje kijken en snuiven. Sinds kort staan er ook twee kleine pony´s, een witte en een bruine, buiten in een andere wei. De bruine pony komt altijd op een drafje kijken als we langs lopen. Rufus zou heel graag met hem spelen, hij springt dan met zijn voorpoten uitgestrekt heen en weer. De pony schijnt dat wel leuk te vinden, hij zwaait aan de andere kant van het hek met zijn kop heen en weer.

Zo af en toe lijkt het erop dat Rufus en Boema elkaar wat meer accepteren!
Inmiddels zijn onze dochter en schoonzoon weer terug naar de andere kant van de Atlantische Oceaan. Rufus merkt ´s ochtends op de dag van het vertrek al direct dat er iets aan de hand is. Hij staat midden in de kamer met zijn kop naar beneden hangend rond te kijken. Komen de reistassen tevoorschijn en zetten we die in de auto, is hij wat nerveus en weet niet zeker of hij wel mee mag. In de gebouwen op Schiphol mogen geen honden komen, je ziet er overigens wel veel rondlopen. De buitenomgeving is nu niet direct een hondenparadijs, met schaarse groene plekjes en af en toe wat verwaarloosde stukjes grond. Het is aan Rufus te merken dat hij zich op een of andere manier realiseert dat dit een afscheid is van twee mensen waar hij de afgelopen twee weken intensief mee is opgetrokken. Hoe en op welke manier hij dat weet, is voor mij een raadsel. Wellicht leest hij het af aan ons gedrag. Als onze dochter en schoonzoon weglopen en uit het gezicht verdwijnen, jankt Rufus zachtjes. Andere keren als ze ergens naar toelopen, staat hij meestal te trekken, te dansen en te springen om met hen mee te gaan. Hij is blij verrast met de ontdekking dat onze zoon weer mee terugrijdt, daar heeft hij niet op gerekend! Als wij in ons nu wat lege en stille huis terugkeren, is Rufus weer een beetje de oude. Hij komt ´s avonds wel regelmatig langs bij zijn vrouwtje en baasje om eventjes gekroeld en geaaid te worden, veel vaker dan dat hij anders doet. Stappen we naar buiten, kijkt Rufus eerst alle kanten op of er toch niet een bekende aankomt.

<<terug naar boven>>

januari 2008: 1 jaar en 6 weken

Het duurt nog een dag of 3 tot 4 voordat Rufus weer in zijn oude doen is. Het wandelen wat 3 weken geleden ineens problemen opleverde is weer terug op het oude niveau. Rufus houdt zich weer goed aan de twee meter. Hij probeert af en toe nog wat spanning op de lijn te zetten, maar houdt dan zijn pas in. Wel blijft Rufus voortdurend voorop lopen en het is maar zelden dat hij naast me loopt.
Werkzaamheden in de tuin vindt Rufus heel erg leuk. Vandaag is het zo´n dag dat er in de tuin wordt gewerkt. Tussen de wandelingen door, bivakkeert hij dan ook met veel plezier in de tuin. Het is al weer een tijdje geleden dat hij de hele tuin tot zijn beschikking had. Het moet hem weer even duidelijk gemaakt worden dat het niet de bedoeling is dat hij dwars door de borders rent en springt. Rufus heeft snel door dat dergelijk gedrag niet getolereerd wordt en houdt zich goed aan de paadjes en de terrassen die er liggen. Zodra een van ons de tuindeur opent is Rufus er als de kippen bij om mee te gaan.
De apporteercursus in Dinteloord is weer van start gegaan. Ik zie er als een berg tegenop. Zodra ik de hondenfluit en de dummy pak, weet Rufus wat er te gebeuren staat. Hij gaat linea recta naar de auto en wacht bij de achterklep. Zonder getrek en geblaf wandelen we een kwartiertje in de omgeving van de hondenschool, dit is wel heel anders dan de vorige keren! Rufus is wel opgewonden bij het zien van de andere honden maar uit dit niet in blaffen. Ook tijdens de training doet hij mij verbazen. Het volgen gaat perfect met een slappe lijn, linksom, rechtsom, zitten en af, het maakt niet uit. Zelfs een fladderend stukje plastic zak aan een paaltje brengt hem niet uit zijn doen. Het voorkomen op fluiten doen we toch maar aangelijnd. Op een afgesloten oefenterreintje apporteren we, ongelijnd. Rufus rent op commando op de dummy af, neemt hem op commando in zijn bek. Vervolgens kijkt hij na het commando ´kom voor´ rond en neemt een spurt om op volle snelheid - en dat is verschrikkelijk hard - rond het veld te rennen. Ik krijg aanwijzingen wat te doen, maar het helpt niet veel. In zijn doldrieste toeren rent Rufus in volle vaart tegen een hek aan, waarvan hij veronderstelt dat die openstaat. Dat brengt hem nog niet tot bedaren. De instructeur gooit met een pion naar hem en als Rufus twee keer geraakt wordt komt hij weer terug tot deze wereld en kiest ervoor om naar zijn baas te gaan. Terwijl Rufus naar me toe loopt, krijg ik de instructie om heel positief tegen Rufus te doen. Ik moet direct als hij voorgekomen is, hem ongelijnd laten voorkomen eerst van 5 meter afstand daarna van 10 meter afstand. En dat gaat goed, waardoor ik hem uitbundig kan prijzen. We moeten tenslotte nadat drie andere honden de oefening hebben gedaan, het apporteren nogmaals uitvoeren. Rufus komt nu bijna zonder omwegen met de dummy naar mij toe, hij laat de dummy wel los zodra hij zit, Dus maak ik de oefening af door de dummy in zijn bek te stoppen en hem af te laten geven.
De dag na de training in Dinteloord is Rufus buiten net zo rustig als binnen. Hij loopt alle wandelingen die we in de storm ondernemen keurig netjes mee en ik hoef hem nauwelijks te corrigeren. Ik hoop nu maar dat we dat kunnen blijven vasthouden!
De rest van de week verloopt het zoals wij graag willen. Ik merk wel dat Rufus buiten iedere keer opnieuw wat meer ruimte te veroveren. Je moet er echt heel erg goed op letten, Rufus weet op een heel sneaky manier bijna ongemerkt toch weer wat meer spanning op de lijn te zetten, of door met een stokje te spelen net de kant op te gaan die hij wil. We zijn er dus nog niet.
Deze week geen foto´s, de gelegenheid ontbreekt om die te nemen. Inmiddels hebben we een omvangrijk fotoarchief opgebouwd van een jaar Rufus!

<<terug naar boven>>

januari 2008: 1 jaar en 7 weken

Rufus is erg gevoelig voor veranderingen in de woonkamer. In december is als cadeau onze verzameling volksmaskers uit Mexico aangevuld met een nieuw masker. Als verrassing is een masker weggehaald en de nieuwe er voor in de plaats gehangen, zonder dat wij het weten. Rufus heeft het direct in de gaten, hij kijkt steeds naar de wand waar de maskers hangen. Daardoor zien wij het ook. Al twee jaar hangt er een klok in de kamer die heel precies moet hangen. Vlak voordat Rufus bij ons thuis kwam heb ik hem nog geprobeerd aan de gang te krijgen wat niet lukte. Op een of andere mysterieuze manier doet de klok het weer sinds enkele dagen. Met als gevolg dat ieder half uur de klok slaat en op de hele uren het aantal uren slaat. Rufus komt de eerste dag kijken waar dat geluid nou weer vandaan komt. En omdat hij gewend is dat de meest vreemde geluiden uit de computer komen, rent hij iedere keer naar de PC toe als de klok slaat. Hij houdt dit een hele dag vol, daags daarna reageert hij er niet meer zo sterk op en kijkt enkel af en toe op.
Ondanks storm, striemende regen en onweer doet Rufus het weer hartstikke goed op de cursus. Net als vorige week volgt hij zonder te snuffelen aan de grond. En ja, los voorkomen op de fluit tot twee keer goed. De eerste keer weliswaar eerst een rondje vlak om me heen lopen en uiteindelijk met zijn kop tussen mijn benen gaan staan, maar hij komt zonder rondjes te rennen rond het veld. De tweede keer loopt (hij rent niet) Rufus recht op me af en gaat keurig voor me zitten. Gezamenlijk lopen we ongelijnd terug naar het uitgangspunt en blijft hij netjes naast me lopen. Zou het kwartje (of moet je tegenwoordig ´euro´ zeggen) een beetje gaan vallen? Ik maak nu voor de eerste keer mee dat hij snauwerig doet naar andere honden als ze opdringerig zijn en uitbreken en naar hem toekomen. Andere keren vond Rufus dat alleen maar geweldig als dat gebeurde.
De dagelijkse wandelingen verlopen weer aangenaam. Correcties zijn af en toe nog nodig, Rufus is bij tijd en wijlen nog wel geneigd om geurvlaggen uit te zetten. Het is echter niet te vergelijken met twee tot drie weken geleden.

<<terug naar boven>>

januari 2008: 1 jaar en 8 weken

Op de kop af één jaar maakt Rufus nu deel uit van ons huishouden. Begon het met een familiefeestje, het eerste jaar van Rufus in Goes eindigt daar ook mee: de verjaardag van het vrouwtje.
Voor Rufus en ons een jaar vol nieuwe dingen en nieuwe ervaringen. Ondanks al de voorgaande ervaringen met (volwassen) honden en onze voorbereidingen op de komst van een pup, komen we iedere keer weer voor verrassingen te staan. In het begin vooral gepaard gaande met onzekerheid. Het hele jaar door is er één factor heel stabiel gebleven. Rufus was een aandoenlijke, lieve en aanhankelijke heidewachtelpup. Nu als jonge hond is hij nog steeds aandoenlijk, lief en aanhankelijk. Daarin is geen enkele verandering gekomen. Voor de rest heeft hij zich letterlijk stormachtig ontwikkeld en is het een echte jonge hond, in letterlijke en figuurlijke zin.
Terugkijkend op het afgelopen jaar is voor ons het verschil tussen Rufus thuis en Rufus buiten heel opvallend. Binnen is hij rustig, bedachtzaam en gehoorzaam. Er kan van alles op lage tafels of in open kasten liggen, op de grond kunnen we van alles laten slingeren, Rufus zal niets pakken om mee te nemen of om mee te spelen. Het enige waar we op moeten letten als er bezoek is, is dat hij met zijn staart geen dingen van de tafel afzwiept. Het commando ´staart laag´ is nog niet aangeslagen, hebben we ook nog niet echt aangeleerd. Krijgen we bezoek, zorgen we ervoor dat Rufus eerst op zijn kussen ligt of in de bench. Geleidelijk aan introduceren we hem en houden we hem dicht bij onszelf. Zodra we zien dat hij rustig is, dan krijgt hij de vrijheid om rond te lopen en zijn ding te doen. Mensen die hem enkel binnenshuis kennen en hem een keer buiten meemaken, herkennen hem nauwelijks van gedrag. Andersom is dat eveneens het geval.
Buiten verliest Rufus zijn rust en bedachtzaamheid. Hij is heel alert en reageert bijna op alles wat in zijn nabijheid is. De laatste weken gaat het wel al beter, maar we kunnen hem nog niet onaangelijnd mee uit wandelen nemen. En dat is jammer, we hebben nog steeds niet uitgevonden hoe we de knop van Rufus terug kunnen zetten. Het risico dat hij tegen een auto of een fietser aanknalt is te groot. We denken - maar weten dat niet zeker - dat dit ontstaan is door hem in de puppyperiode teveel vrijheid te geven in het rondrennen en struinen door de akkers, weiden en sloten. Het was geweldig om te zien hoe Rufus daarvan genoot en wij genoten er zelf evenveel van. Naar ons idee lijkt hierin de kiem te liggen van zijn onbesuisde gedrag als hij onaangelijnd is. Er is dus nog meer dan voldoende te doen, we hoeven ons niet te vervelen. Of Rufus het nu leuk vindt of niet, hij zal leren dat we dat niet tolereren.
Ons theater, museum en bioscoopbezoek is het afgelopen jaar dramatisch gedaald. Voor ons culturele leven heeft Rufus weinig bijdrage geleverd. Ook dat gaan we ter hand nemen. Het alleen blijven in een afgezet gedeelte van de garage of in de bench is op zich geen probleem voor hem. Tot nu toe kan hij zonder bijzonderheden twee tot drie uur alleen zijn. Alleen gebeurt dat niet zo vaak en doen we dat meer om er voor zorg te dragen dat hij gewend is om wat langere tijd alleen te zijn. Door de wandelingen weet ik eindelijk na 13 jaar welke mensen in onze buurt wonen, niet direct een boost voor de culturele ontwikkeling maar op zijn minst een sociale winst.
Kortom een gedenkwaardig jaar! Maken we de balans op, dan hebben we veel plezier, gezelschap en avontuur met Rufus erbij. Niet minder een belangrijke winst door de komst van Rufus, is het gegeven dat ik letterlijk weer in beweging gekomen ben. Jarenlang heb ik me verplaatst met de auto van de ene afspraak naar de andere, thuis uren achter mijn bureau met mijn PC voor mijn neus doorgebracht. Nu trek ik er minimaal drie keer per dag op uit met Rufus - ´s ochtends en ´s avonds, weer of geen weer. Door de band genomen meestal vaker. We leggen per dag toch een goede 12 tot 15 kilometer af.

Voorlopig is dit eventjes een laatste update. De website zal aangepast worden om in de toekomst in ieder geval maandelijkse updates te verzorgen. De omvang van de site van Rufus bereikt voor het navigeren de limiet en daar moet ik nog iets op verzinnen. Ik hoop voor onze wintersportvakantie in maart met een nieuw ingerichte website van Rufus in de lucht te zijn. De opzet van de site van Rufus was indertijd om onze familieleden in het buitenland op de hoogte te houden van het wel en wee van Rufus. In de loop van de tijd is er een trouw bezoekerspubliek ontstaan die heel aardige reacties per mail en in het gastenboek geven. Waarvoor onze dank, we stellen dat zeer op prijs!

klik hier om de foto´s van december 2007 en januari 2008 in een slideshow te bekijken.

De website is sinds maart 2008 aangepast en weer in de lucht!

<<terug naar boven>>

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2008 Ron H. van Raalten