Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 8 weken tot 1 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus vanaf 8 weken tot 1 jaar: 44 - 52 weken

oktober 2007: 44 weken

Thuis en tijdens het wandelen voert Rufus de oefeningen en trainingen redelijk goed, soms zelfs heel erg goed uit. Desondanks zet de puberteit nu toch behoorlijk door. Bij het gaan zitten draalt hij af en toe wat en wacht heel even. Andere keren gaat hij wel zitten maar vindt het dan hoognodig om zijn staart te fatsoeneren of zijn achterpoot te likken, zodat hij fijn achterstevoren zit. Lia laat Rufus bij de akkerpercelen, waar een woonwijk uit de grond gestampt wordt, onaangelijnd meelopen. En voor ze het goed en wel in de gaten heeft sprint hij achter een haas aan. Dwars over twee akkers heen, springend over en rennend door sloten rent hij achter het arme dier aan. Sinds de apporteercursus kent Rufus deze vrijheid niet meer. Hij lijkt daar de afgelopen weken in zijn geheel niet onder te lijden. Nu hij weer ineens de volle vrijheid heeft, is hij niet van zins daar weer snel afstand van te doen. Het duurt bijna een uur voordat hij weer terugkeert en zich laat aanlijnen. Gevolg is een geduchte uitbrander en thuis een flinke schrobbeurt om hem weer schoon te krijgen. Rufus is dan zo mak als een lammetje en toont zich heel schuldbewust. Dit gebeurt allemaal vlak voordat we naar Dinteloord afreizen om naar de cursus te gaan. Rufus is weer heel erg opgewonden en vindt het maar niks dat we eerst een wandelingetje in de buurt maken. Zodra hij merkt dat we weer terugkeren, loopt hij ongeduldig maar zonder te trekken vooruit te dansen. Hij keert hij zich voortdurend om, om te kijken of ik alsjeblieft wat sneller wil lopen. Zodra hij blaft, wat hij thuis nog steeds nauwelijks doet, sta ik stil. Rufus snapt de rationale erachter, maar zijn ongeduld om op het oefenterrein te komen is wel heel erg groot. Tijdens de training lapt hij een paar keer alles aan zijn laars. Een Heidewachtel teef die een paar weken geleden loops is geweest, bezit voor Rufus onweerstaanbare aantrekkingskracht. Zodra hij merkt dat hij vrijheid van bewegen heeft rent hij naar haar toe. Zo ook als de dummy geapporteerd moet worden. De instructeur gooit de dummy weg en ik geef het commando ´apport´. Rufus stuift weg. Niet naar de dummy, maar naar de Heidewachtel. Aangelijnd wordt de oefening nog eens gedaan en Rufus rent naar de dummy, snuffelt vervolgens rond de dummy en kijkt mij aan met een blik van ´wat moet ik hier nou weer mee´. Thuis weet hij heel goed wat de bedoeling is. Ik ben vastbesloten om door te zetten en net zo lang te oefenen en te trainen tot hij overal vlekkeloos doet dat hij moet doen. De instructeur geeft me de boodschap mee wel streng en consequent op te treden, maar niet alles in één keer te verwachten. Nu Rufus zijn positie aan het herinnemen is, moet ik de oefeningen op een wat lager niveau uit voeren. Van Rufus moet wel geëist worden dat hij doet wat hem opgedragen wordt, al is het onder dwang en moet je hem erbij helpen.

Tot mijn niet geringe verbazing doet Rufus het op de gehoorzaamheidscursus buitengewoon goed, afgezien van één keer dat ie zijn aandacht verliest en rondjes om de groep gaat rennen. Ik loop uit de groep weg en een eind verder achter een houten schot fluit ik hem voor. Zonder aarzelen onderbreekt hij zijn geren en komt direct voor me zitten. De volgende dag is hij alle commando´s weer ´vergeten´. Een paar keer volgt hij per ongeluk toch een paar commando´s op en je kunt aan hem zien dat hij daar verschrikkelijk van baalt. Rufus vindt de dummy maar niks meer. In de training ga ik maar een paar stappen terug. TIjdens wandelingen neem ik de dummy mee, gooi ´m weg en haal hem zelf op. De eerste keren schenkt Rufus er weinig aandacht aan. Daarna wil hij er ook achteraan, ik zorg er iedere keer voor dat hij hem niet te pakken krijgt. Ik ben benieuwd of dat helpt. De dagelijkse oefeningen gaan heel wisselend. In het begin van de week kies ik ervoor een paar dagen niet te oefenen. De laatste dagen weer wel. De dummy is nog steeds geen begeerlijk object voor Rufus. Hij neemt de dummy nu wel in zijn bek, houdt vast en weet niet hoe snel hij hem weer los kan laten. Dit is een nogal passieve oefening. Ook tijdens het wandelen, of tijdens de oefeningetjes op de oefenveldjes heeft hij weinig belangstelling als de dummy tevoorschijn komt.
Meestal ligt Rufus ´s avonds languit gestrekt in allerlei onmogelijke houdingen te slapen en te soezelen, moe van de dag die achter hem ligt. Op een avond achter mijn PC, verdiept in een essay van een student, verdwijnt mijn concentratie op slag door een diep en vervaarlijk geluid. De eerste seconde kan ik het geluid niet plaatsen, tot ik me realiseer dat het van Rufus afkomstig is die op zijn kussen ligt. Hij kijkt net zo ontsteld op als ik, het lijkt erop dat hij van zichzelf schrikt. Dit is de eerste keer dat hij echt als een boze hond gromt. Rufus draait gelijk zijn kop naar het raam achter zich, gaat staan en met zwaaiende staart blaft hij een paar keer. We gaan samen buiten kijken, waar niets bijzonders te zien valt. Rufus rent wel gelijk naar het raam en gaat uitgebreid snuffelen aan de vensterbank en de buitenmuur. Het kost nog even moeite om hem mee terug naar binnen te krijgen.

Bij aankomst in Dinteloord houd ik Rufus heel kort aan de riem. Het gebruikelijke wandelingetje volgt voordat we naar Multidog gaan. Met iets minder opgewonden gedoe komen we op het terrein. Hij blaft weer, zij het weer wat minder dan vorige week. Rufus schijnt de apporteercursus toch geweldig te vinden, ondanks het gegeven dat hij de dummy mateloos oninteressant en zelfs irritant vindt. Hij is weer heel druk en opgewonden. Vooral als het teefje eraan komt dat zo´n drie weken geleden loops was. Als hij afligt, tijgert hij richting het teefje. Het volgen, zit en afliggen verloopt in vergelijking met vorige week eigenlijk heel goed. Het apporteren onder schot gaat in het begin goed. Anders dan thuis op de oefenveldjes, rent hij naar de dummy en grijpt hem vast. In plaats van net als de andere honden de dummy terug te brengen laat hij de dummy vallen en rent als een streep naar de teef. Rufus veroorzaakt vervolgens chaos door even bij alle honden te buurten. Hij is zo snel dat hij niet zo gauw te grijpen is. Terug thuis valt hij al snel in slaap, piept, kreunt en verwerkt zijn ervaringen in dromenland. De laatste wandeling voor het slapen gaan, laat Rufus zich weer van een andere kant zien. Hij loopt de hele wandeling van zo´n 20 minuten uit zichzelf keurig netjes met zijn kop aan mijn knie: een rare kwiebus die Rufus!

<<terug naar boven>>

oktober 2007: 45 weken

Op de gehoorzaamheidscursus heeft Rufus in het begin niet zo veel zin. De geurtjes in het gras boeien hem meer dan de oefeningen die we moeten doen. Vanwege het prachtige herfstweer maken we op het eind van de middag een stevige strandwandeling, dan is het lekker rustig op het strand. Meer mensen hebben kennelijk dezelfde gedachte, want het is behoorlijk druk. Pas tegen zes uur is het echt rustig. Rufus geniet weer volop. De wereld lijkt voor hem enkel nog maar uit teefjes te bestaan. Op een nogal vrijpostige wijze controleert hij alle teefjes, vooral of ze lekker ruiken of niet. Ik hoop dat ie nou eindelijk eens een teefje tegenkomt die hem eens flink terechtwijst. ´s Avonds heeft hij eigenlijk geen zin meer om naar buiten te gaan. Rufus draait zich eerst nog eens lekker om op zijn kussen als ik hem voorfluit, om vervolgens wat sjokkend aan zijn verplichting om te komen te voldoen. Tijdens het voorzitten laat hij zich langzaam onderuit glijden, zodat hij voorligt in plaats van zit. Eenmaal buiten leeft hij op, opvallend is dat Rufus tijdens de laatste wandeling altijd perfect meeloopt met zijn kop aan mijn knie. Het blijft voor mij een raadsel waarom dat enkel gedurende die laatste avondwandeling is.
De tuin hebben we voorlopig weer even afgesloten voor Rufus. De vogels in de tuin plunderen de druiven op de pergola, zodat het pad en de grond bezaaid is met druiven. Op internet staat vermeld dat druiven heel slecht zijn voor de gezondheid van honden, vandaar onze maatregel. Echt plezierig vindt Rufus dit niet.

Door het fileleed in Nederland ben ik te laat voor de cursus in Dinteloord, jammer maar helaas. Rufus heeft in ieder geval op het Scheveningse strand een stevige strandwandeling achter de rug met Rutger en zijn huisgenoten. Ze kunnen het niet verhinderen dat hij kwallen opeet. We denken dat Rufus dat niet zo snel meer zal doen, het is hem namelijk niet goed bekomen. Om de nare smaak weg te krijgen hapt hij heel wat zand naar binnen. Hij poept dan ook zanddrollen, zijn darmen zullen wel goed schoongeschuurd zijn.

<<terug naar boven>>

oktober 2007: 46 weken

Na familiebezoek ondernemen we op het eind van de dag bij Vlissingen nog een flinke wandeling langs het strand. We sluiten het af met eten in het strandpaviljoen Piet Hein. Rufus krijgt zijn eten ook in het strandpaviljoen en gedraagt zich keurig netjes, hij is dan ook behoorlijk moe van het rennen over het strand en zijn belevenissen met andere honden. Als het strand nagenoeg leeg is mag hij hij twee keer onaangelijnd rondrennen. Rufus komt niet zomaar zonder slag of stoot terug, we moeten soms flink optreden om hem voor te laten komen als hij los is.

Op de gehoorzaamheidscursus is het een kleine ramp. Het hele uur heeft Rufus met zijn neus op de grond gezeten. Slechts bij twee oefeningen kan ik zijn aandacht vangen. Wat ik verder ook doe, Rufus is gefascineerd door allerlei geurtjes. Hij heeft zelfs geen oog voor de andere honden. Achteraf hoor ik van de instructrice dat vele jachthonden die eerder die dag cursus hebben, hetzelfde gedrag vertonen. Er schijnen de afgelopen nacht veel hazen en fazanten op het terrein te zijn geweest. ´s Middags pak ik Rufus stevig aan, en hij komt gelukkig weer terug in zijn oude gedrag.
Tijdens een aantal wandelingen laat Rufus dat snuffelgedrag meermaals zien. Soms word ik er wel wat Gallisch van. Hij schiet dan heen en weer, van links naar rechts en van voor naar achter. Dan wel op zo´n manier dat de riem niet strak komt te staan. Ik kan dat nerveuze gedrag niet goed doorbreken. Iedere keer gaat hij op het commando zit of voet weliswaar naast of voor me zitten, maar zodra ik dan weer doorloop pakt hij het spoor waar hij mee bezig is, weer even fanatiek op. Ik noem het nerveus gedrag. Dat is eigenlijk niet juist, want hij is uiterst geconcentreerd bezig. Twee loslopende honden die hem van achteren tot op een meter naderen, merkt hij zelfs niet op. Misschien negeert hij ze wel, dat weet ik niet zo goed. De twee honden druipen al snel af, als Rufus niet op of omkijkt.

<<terug naar boven>>

oktober 2007: 47 weken

Nog nooit heeft Rufus het wat tegendraadse gedrag zo lang volgehouden als de afgelopen tijd. Nu is het bijna anderhalve week dat hij de commando´s met moeite opvolgt, veel snuffelt aan de grond en zelfs af en toe aan het trekken is. Dit is enkel en alleen als we buiten met hem zijn. Thuis blijft hij onveranderd de aanhankelijke en lieve hond die hij altijd al geweest is. Maar ook thuis kunnen we in heel kleine dingetjes wel merken dat hij druk bezig is met zijn positie in de roedel. Buiten en in een omgeving met veel prikkels is dit echter beduidend sterker. Een stevige wandeling heen van Oranjezon naar Oostkapelle door het bos van het gebied De Manteling en na een pauze in het strandpaviljoen De Piraat weer terug over het strand naar Oranjezon verandert daar niet veel aan. De wandeling is eigenlijk één langgerekte oefening in het aangelijnd goed meelopen. Het verlaten strand verleidt ons toch weer tot het los laten lopen van Rufus. Hij vertrekt weer als een speer richting horizon. Regelmatig komt hij weliswaar terug, maar houdt voor alle zekerheid afstand zodat hij naar zijn idee niet direct hoeft te reageren. Het kost weer moeite om hem terug aan de lijn te krijgen. Iedere keer verdwijnt hij vlak bij ons de zee in, hij weet dat we niet zo snel het water in zullen gaan. Als hij tenslotte op 2 meter afstand van ons komt, durft hij de commando´s niet te negeren.

Rufus blijkt mij af en toe voor het lapje te houden. Steken we een straat over laat ik hem altijd eerst zitten. Ik kijk nooit naar beneden om te zien of hij dat dan ook echt doet. Meestal zie ik aan de rand van mijn gezichtsveld wel de beweging van hem om te gaan zitten. Tot ik ontdek dat hij weliswaar zijn achterpoten wat laat zakken, maar niet echt gaat zitten. Met half doorgezakte achterpoten wacht hij tot ik weer ga lopen. Komt er verkeer langs gaat hij wel zitten, hij weet kennelijk dat het op zulke momenten het wat langer duurt. Terug thuis doorloopt Rufus altijd hetzelfde ritueel. Voor de garagedeur zitten en wachten tot ik binnen stap, vervolgens bij de bijkeukendeur zitten. Hij wacht tot ik mijn jas en schoenen heb uitgedaan en heb opgeruimd. Zijn riem gaat af en wordt opgehangen en ik zit daarna op mijn hurken voor Rufus. Hij geeft om de beurt zijn linkerpoot en rechterpoot om droog te maken. Daarna gaat hij staan, zodat ik zijn achterpoten kan droogmaken. Vandaag volgt hij het hele ritueel tot we komen bij het droogmaken van zijn poten. Rufus zit en blijft gewoon zitten. Om hem te helpen zeg ik ´poot´, zonder enig resultaat. Daarna tik ik zijn linkerpoot aan (daar begint hij altijd mee), maar ook dat sorteert geen effect anders dan dat hij mij wat sullig aankijkt en wegdraait met zijn kop. Tenslotte pak ik zijn linkerpoot, til hem op en droog hem af terwijl ik hem overdreven uitbundig prijs voor zijn medewerking en hoe knap hij dat toch doet. Als blikken kunnen doden dan had ik dit stukje niet kunnen schrijven. Bij de rechterpoot geeft hij het nog niet op en doet net alsof hij niet begrijpt wat er moet gebeuren, en het spelletje herhaalt zich. Geef ik hem het commando ´staan´ bedenkt hij zich en na een lichte vertraging gaat hij dan toch maar staan. Mij voor het lapje houden met half gaan zitten als we oversteken, da´s niet zo erg maar dan mag ik Rufus ook voor het lapje houden. De wandeling daarna geeft Rufus zonder aarzelen zijn poten om de beurt om droog te maken.

<<terug naar boven>>

november 2007: 48 weken

Langzamerhand begint Rufus zich weer tijdens het wandelen en oefenen buiten, wat meer aan te trekken van de commando´s die hij krijgt. We zijn nog niet terug op het niveau van een paar weken geleden, maar we gaan in ieder geval weer de goede kant op. Het oefenen van apporteren op de verschillende veldjes gaat nog niet helemaal goed. De passieve vorm, zittend de dummy in de bek, vasthouden en loslaten lukt weer zoals voorheen. De actieve vorm (de dummy weggooien, apport, vast, voorkomen en vervolgens los) gaat goed tot het commando vast. Rufus komt daarna wel voor, maar laat de dummy vroegtijdig los. De komende week gaan we in de training maar eerst een paar stapjes terug.
Het bijzondere is dat in verschillende situaties Rufus zich prima gedraagt, maar dat het trainen en oefenen hem kennelijk niet echt boeit. Of Rufus tijdens het winkelen in de auto of voor de winkel wacht, hij vermaakt zich prima. Hij bekijkt dan uitgebreid en geïnteresseerd alle mensen die langs komen. De boodschappen waar hij achterin de auto bij ligt laat hij altijd met rust en terug thuis wil hij eigenlijk nog niet de auto uit. Ook het buiten wachten bij winkels waar hij niet binnen mag, levert geen enkel probleem op. Hij ligt of zit bij de ingang aangelijnd geduldig te wachten terwijl hij de omgeving bekijkt. Net als in de trainingsituatie meer dan voldoende prikkels zou je zeggen, toch reageert hij daar heel anders op. Ik ben wel benieuwd of we er achter kunnen komen wat de grond daarvan is.

De stapjes terug lijken gewerkt te hebben. Na een paar weken dwarsigheid en anders doen dan gevraagd vooral in train- en oefensituaties, is Rufus weer de oude. Kijk ik terug op korte periodes dan is het gedrag van Rufus wat grillig. De ene keer voert hij de commando´s geweldig uit en een andere keer dan doet hij net alsof hij niet begrijpt wat de bedoeling is van al dat gedoe op die cursussen en op oefenveldjes. Kijk ik op langere termijn dan zit er toch wel een patroon in. Hij leert iets en integreert dat ook in zijn gedrag, daarop volgt een periode alsof hij alles weer kwijt is. Blijf je dan geduldig maar ook volhardend en consequent doorgaandan legt Rufus zich er als het ware bij neer en volgt er een evenwichtige periode. In die evenwichtige periode is hij in staat om weer iets nieuws te leren. Net een soort van trapsgewijze ontwikkeling: vooruitgang - een beetje aanmodderen met soms een stuk terugval - de vooruitgang stabiliseert zich op een hoger niveau dan voorheen en daarna begint de volgende ronde. Als hij nu weer iets nieuws leert houd ik er maar rekening mee dat er dan weer een periode komt waarin hij het geleerde weer een plekje moet geven. Gewoon thuis en tijdens het wandelen zie je dat niet zo sterk terug, Rufus is en blijft dan zoals ie is. Tijdens de cursussen en oefenmomenten tussen de cursussen in is dat een herhaald patroon voor zover ik dat kan overzien. De periode van het integreren van het geleerde duurde deze keer enkel wat langer dan ik zou willen.
Via internet hebben we een zogenaamde springer aangeschaft, zodat we met Rufus kunnen gaan fietsen. De vorige eigenaar heeft echter zelf gesleuteld aan het ding en het touwtje en de veiligheidssluiting vervangen door een stel elastieken ringen. Geen succes, ik heb geen meter kunnen fietsen. Voordat ik op de fiets zat knapte het elastiek al. Gelukkig kunnen alle onderdelen los aangeschaft worden. Ik ben benieuwd wat Rufus er van zal vinden. Op een site vond ik een schema om in 6 weken tijds het lopen naast de fiets op te bouwen. De tijd die ik nu nog heb voordat de springer weer compleet is gebruik ik om Rufus al wandelend de commando´s stoppen, linksom en rechtsom te leren. Hij is nu immers weer in een stabiele periode.

<<terug naar boven>>

november 2007: 49 weken

De apporteercursus is voor de laatste keer geweest, zoals mijn verwachting is gaan we niet door naar de jachtcursus op locaties. Ik ben er blij om, ik zou me er niet happy bij voelen.We kunnen nog 4 extra lessen volgen om de periode naar januari te overbruggen en daar maak ik gebruik van. "Hij is nu immers in een stabiele periode", zulke zinnen ga ik nooit meer opschrijven. De tekst stond nauwelijks op de site en Rufus besluit opeens dat hij buiten de gewone commando´s niet meer kent. Thuis is er niets aan de hand, zit, af, plaats, noem maar op volgt hij perfect op. Het moment dat hij buiten de oprit van de garage komt, moet ik hem weer helpen wat ´zit´ ook al weer betekent en hem duidelijk maken dat de 2 meter lijn geen 2 meter en 10 centimeter lijn is.
De cursus in Dinteloord is op woensdag en als we daar aankomen staat er een mevrouw met een Heidewachtel te wachten. Het blijkt het broertje van Rufus te zijn! Opmerkelijk is dat als ze aan elkaar snuffelen de reactie - in ieder geval van Rufus - anders is dan bij andere honden. Rufus is niet geneigd direct te willen spelen en druk te doen. Zouden ze elkaars geur herkennen? Het lijkt er wel op. Flip is wel aanzienlijk rustiger dan Rufus. De groep is vrij groot en er oefenen twee groepen op één veld, voor Rufus een overload aan prikkels. Hij breekt dan ook tot twee keer toe uit de groep als hij los is en rent als een bezetene rond.
De dagen daarna ontdekt Rufus dat hij dit thuis ook kan doen. Tot nu toe ligt hij altijd op de oprit of vlakbij de garagedeur, om vandaar uit alles te bekijken. Gaat hij mee met de auto is hij altijd onaangelijnd en springt zelf in de achterbak of in de bench in de achterbak (we tillen Rufus wel altijd uit de auto). Afgelopen dagen peert hij hem tot tweemaal toe. De enkele keer dat dit wel eens gebeurde blijft hij altijd in de buurt en beperkt het zich tot een paar rondjes hardlopen rond de grote vijver voor ons huis. Nu is dat anders. De eerste keer dat Rufus er vandoor gaat ligt hij zoals gebruikelijk op de oprit, terwijl we een klusje bij de garage uitvoeren. Opeens staat hij op en rent weg, dwars over de weg - gelukkig rijdt er op dat moment geen auto - en is in een mum van tijd verdwenen. We zien in welke richting hij verdwenen is en getweeën gaan we op zoek, één lopend de ander op de fiets. Na een tijd ontdekken we hem bij een mevrouw met een wandelwagen en een hondje. Het kost weer enige moeite om hem in zitpositie te krijgen, uiteindelijk lukt het, Het kost ons moeite maar we weten onze boosheid te onderdrukken en hem zelfs te prijzen dat hij op commando gaat zitten. De volgende dag gaat Rufus mee boodschappen doen, de achterklep staat al open. In plaats van in de auto te springen, kijkt Rufus één keer om en schiet weer weg. Fluiten en roepen heeft geen zin. Hij rent nu een andere kant op en we kunnen hem niet zo snel terugvinden. Een paar straten verder danst en springt hij rond een meisje met een teckel. De teckel is bang en weer kost het heel veel moeite om Rufus bij ons te krijgen. Ik geef hem flink op zijn kop. Als we thuis zijn doet Rufus heel erg zijn best om het weer goed te maken. Deze keer kan ik het niet goed opbrengen om net te doen alsof er niets gebeurd is. Voorlopig betekent het dat we hem niet meer los aan de voorkant laten. De 3 meter van de garage naar de achterkant van de auto gaat dus voortaan maar aan de lijn.

Tijdens een avondwandeling krijg ik de schrik van mijn leven als een loslopende Duitse Staander zonder waarschuwing vooraf Rufus aanvalt. Ik schop en probeer de hond van Rufus af te halen, wat niet goed lukt. Het duurt niet lang of de baas van de hond weet de Duitse Staander van Rufus af te halen. We lopen gezamenlijk naar een lantaarnpaal om te zien of Rufus verwondingen heeft opgelopen. Rufus loopt goed mee en maakt geen piep of jankgeluiden. Na een grondige inspectie blijkt Rufus er niets aan overgehouden te hebben. De Duitse Staander heeft dus niet doorgebeten.

<<terug naar boven>>

november 2007: 50/51 weken

Rufus is niet echt onder de indruk van het voorval met de Duitse Staander. In de loop van de week komen we hem opnieuw tegen en Rufus reageert niet opvallend op de hond, hij wil er net zo enthousiast naar toe als anders. Bij sommige honden die hij tegen komt blijft hij staan, bij andere gaat hij liggen, bij weer andere wil hij graag naar de hond toe. Ik heb nog niet kunnen uitpuzzelen op grond van wat hij dat doet. Ik kan in ieder geval niet zien welke signalen een tegemoetkomende hond uitzendt die er voor zorgen dat Rufus gaat liggen, stilstaat of er naar toe gaat.
Op de cursus in Dinteloord gaat het ietsie pietsie beter dan de vorige keer. Ik kan iets meer de aandacht vangen van Rufus, maar nog steeds gaat zijn aandacht hoofdzakelijk uit naar de andere honden, wat er allemaal gebeurt en de geurtjes die overal hangen. Lia heeft video-opnames gemaakt, maar heb nog geen tijd gehad deze te verwerken. Een paar stills van Diever Flip, het broertje van Rufus staan hieronder.
Thuis gaat hij voorlopig niet meer los. Ook als we de korte afstand van de garagedeur naar de auto afleggen is Rufus aangelijnd. Nu we een nieuwe auto hebben, laten we de bench achterwege. Berichten in de pers maken er melding van dat het gebruik van de bench kennelijk gevaarlijk is voor de hond tijdens aanrijdingen. In de nieuwe auto zit een stevig hondenrek en standaard leggen we hem voorlopig vast met een korte riem die bevestigd is aan een sjoroog in de achterbak. We zijn nog aan het rondneuzen of er veiligheidstuigjes zijn die wellicht beter zijn. Rufus vindt het wel gezellig om er bij te zijn, als de achterbak van de auto voor hem in orde wordt gebracht.
Tijdens de EG-cursus in Goes gedraagt Rufus zich redelijk goed. Het kost wel moeite om hem in het begin van het snuffelen af te helpen, maar op een gegeven moment lukt het wel. De voorkom oefening en op de plaats oefening doe ik toch maar liever aan de lange lijn, ik heb geen zin in allerlei toestanden. Aan die lange lijn doet Rufus wat van hem verwacht wordt. Bij het voorkomen stormt hij zelfs niet op me af zoals gebruikelijk, maar komt op een fatsoenlijk drafje naar me toe.

Poe, poe. Vandaag voor het eerst weer dat Rufus precies doet wat hem opgedragen wordt op de oefenveldjes in de buurt. Hij volgt prima, linksom, rechtsom, rechtsomkeert en linksomkeert, zitten, af en blijf. Het gaat allemaal soepeltjes en zoals het hoort. Zelfs het apporteren (nog wel aan de riem) gaat geweldig. Rufus sprint er naar toe (met mij erbij) pakt de dummy goed vast en brengt hem voor en laat hem zelfs pas los als het gezegd wordt. Het laatste heeft hij ook in zijn ´goede´ periode nog niet laten zien. Het is zeker 2 maanden geleden dat hij het zo goed heeft gedaan. Nu maar hopen en er aan werken dat het zo blijft.
Dinnertime! Dat is altijd feest. Om 6 uur krijgen Bobo, Boema en Rufus eten. Eerst worden de poezen bediend, terwijl Rufus lijdzaam afwacht. Hebben die hun eten voor hun snoet, wordt het eten van Rufus klaargezet. Inmiddels weet hij heel goed dat hij af moet liggen in de keuken en dat op het commando ´kom voor´ of op het fluitcommando naar de bijkeuken mag komen wachten op het commando ´vrij´.

Wow! Zelfs op de cursus bij Multidog presteerde Rufus het deze keer om met de dummy in de bek mee te lopen. Ook over de overige oefeningen ben ik tevreden. Los voorkomen en volgen is nog niet aan de orde, om te voorkomen dat Rufus de gelegenheid krijgt om uit zijn dak te gaan. Ik ben zo intensief met hem bezig om er voor te zorgen dat hij letterlijk bij de les blijft, dat ik vaak niet weet welke opdracht we eigenlijk moeten doen. Heel regelmatig moet ik er voor zorgen dat hij blijft doen wat hij moet doen en dat kost behoorlijk wat energie.

<<terug naar boven>>

december 2007: 52 weken

Al twee dagen lang draagt Rufus iedere wandeling dezelfde stok mee. Na de wandeling moet hij de stok om de hoek naast de garage leggen. Gaan we naar buiten om te wandelen schiet Rufus eerst om de hoek van de garage om de stok weer mee te nemen, onder het gebruikelijke commando apport en vast. Drie kwartier, soms een uur lang draagt hij de stok mee tijdens iedere wandeling om hem bij terugkeer zittend af te geven. Hij heeft dan geen tijd om rond te snuffelen of aandacht te besteden aan honden die we tegenkomen: wel zo rustig! Deze week viert Rufus zijn eerste verjaardag. Als cadeautje mag hij de stok in de garage meenemen, verbaast over zoveel lankmoedigheid van mijn kant stapt Rufus met stok en al naar binnen en geeft hem weer keurig af. Na dit cadeautje verliest hij acuut zijn belangstelling voor de stok. Bij de volgende wandeling neemt hij de stok weliswaar op en neemt hem mee naar buiten, maar nog voordat we ons straatje uit zijn laat hij hem al weer los. Om consequent te blijven laat ik hem weer oppakken en direct daarna aan mij afgeven om de stok op een grasveldje achter te laten.
De relatie met de poezen gaat héél langzaam wat beter. Bobo en Boema accepteren dat Rufus een huisgenoot is, ze vinden hem wel wat lastig en opdringerig. Rufus doet nog steeds zijn best om op zijn manier vriendjes te worden door speelgoed aan te slepen en duwtjes met zijn neus te geven in de flanken van de poezen. Dat hun kop of rug gelikt wordt dat vinden ze dan nog wel goed, maar dat geduw met die neus daar houden ze niet van. Boema daagt nogal eens uit. Sinds een tijdje vindt ze het wel leuk om op het kussen van Rufus te gaan liggen als hij er niet is. Komt Rufus er dan aan, weet hij niet zo goed wat hij moet doen. Wat opgewonden zet hij zijn voorpoten op het kussen, maar durft niet gewoon zijn plek op te eisen. Rufus heeft ontzag voor die kleine pootjes van de poezen. Ik weet zelf niet zo goed wat te doen of wat verstandig is met een dergelijke situatie. Ik vind dat de bench en het kussen de plaatsen zijn die Rufus toebehoren, ook al is hij - denk ik - de laagste in rang. Als Boema verhindert dat Rufus op zijn plek mag liggen grijp ik daarom maar in.

Tijdens de laatste trainingen in Goes en Dinteloord gaat het weer goed, zo goed dat ik besluit om hem in Dinteloord weer ongelijnd te laten apporteren. Het is echter een stap teveel. Na het schot en het commando apport rent Rufus naar de dummy en pakt het op commando vast. Als hij vervolgens moet voorkomen om de dummy af te geven, besluit hij dat het toch ook wel aardig is om - met de dummy in zijn bek - acht rondjes hard te rennen alvorens voor te komen. Na het rondrennen gaat Rufus schuldbewust voor me zitten en ik mag hem van de trainer niet op zijn kop geven, wat ik eigenlijk heel graag wil doen.

Boema houdt vol om regelmatig op Rufus zijn kussen te liggen. Vandaag grijp ik ook in, niet zoals gebruikelijk door Boema weg te sturen. In plaats daarvan geef ik kort aan Rufus het commando ´plaats´ en draai me daarna direct om en loop weg. Gehoorzaam volgt Rufus het commando op. Hij doet dit op een rustige en vlotte manier, zodat Boema eigenlijk niet kan reageren door moeilijk te doen. Ze schuift wel een eindje op. In het begin ligt Rufus wat onwennig op zijn eigen kussen, na een tijdje installeert hij zich wel comfortabel. Ik ben benieuwd of dit een doorbraak zal betekenen!

klik hier om de foto´s van oktober en november 2007 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2007 Ron H. van Raalten