Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 8 weken tot 1 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus vanaf 8 weken tot 1 jaar: 36 - 43 weken

augustus 2007: 36 weken

Jawel, het is zover. Rufus heeft het zwemmen nu te pakken! Na ons wekelijks bezoek aan Den Haag en Amsterdam, stoppen we weer bij de Grevelingendam om ons van alle stadse stof, geurtjes en andere ongerechtigdheden te ontdoen. Rufus mag onaangelijnd op en langs de oever van het Grevelingenmeer rondspurten. Als vervolg op zijn zwempogingen in het Goese Meer gooien we een kleine stok in het water. Rufus gaat er met veel geweld, gespetter en geplons achteraan, maar blijft veilig met de poten op de bodem. Als de stok iets verder in het water ligt springt hij als gebruikelijk luid blaffend heen en weer. Dat is zijn manier om zijn onzekerheid te tonen. Na een tijdje gaat hij met wat meer overleg te werk en we zien eigenlijk hetzelfde gebeuren als een paar dagen geleden in het Goese Meer. Alleen nu waagt Rufus zich echt aan het zwemmen. Aanvankelijk met zoveel geplons, gespetter en waterballet dat hij het stokje niet meer kan zien. Geleidelijk aan krijgt hij de slag kennelijk te pakken en zwemt minder dol en driest en met meer beleid. Zijn voorpoten komen nauwelijks meer boven water en hij zwemt met een kleine bocht feilloos naar het stokje, pakt het in de bek en brengt het naar de kant. Op het droge is hij beretrots en rent weer snel het water in. Hij gaat er nu meer glijdend in en zonder aarzelen zwemt hij een stukje uit de oever vandaan, maakt een bocht en komt weer terug. Als het stokje opnieuw in het water belandt, zwemt hij er naar toe en brengt het weer terug. Hij krijgt er niet genoeg van. Even denk ik dat hij van plan is om het hele meer over te zwemmen, zo´n eind zwemt hij weg. Als we het zwemmen afbreken, moet Rufus nog even hard rennen over het grasveld, het lijkt wel om af te kicken. Hij gaat zo snel dat hij in een ommezien honderden meters weg is. Soms lijkt het meer een hazewindhond dan een Heidewachtel. Hij komt na wat sprintjes getrokken te hebben direct naar de auto toe en deze keer hoeven we niet allerlei trucs te verzinnen om hem onder handbereik te krijgen.

<<terug naar boven>>

augustus 2007: 37 weken

Rufus neemt nu iedere gelegenheid te baat om te zwemmen, of we nu bij het Grevelingenmeer zijn, het Goese Meer, de Piet of bij diepe vijvers in de Hollandsche Hoeve. We zijn sindsdien nog niet op het strand geweest en zijn benieuwd of hij nu ook door de branding gaat. Het oefenen en trainen gaat nog steeds heel wisselend: drie stappen vooruit en dan weer twee achteruit. Soms moet ik helemaal terug naar het begin van de training. Langzamerhand begint het tot Rufus door te dringen dat met een vertraging luisteren of helemaal niet luisteren consequenties heeft. Vooral als de akker in het vooruitschiet ligt, baalt hij als een stekker dat hij aan de lange lijn moet blijven. Hij kijkt dan heel vaak verwachtingsvol omhoog. Andere keren verbaast Rufus mij door perfect te luisteren, met zijn kop vlak naast mijn knie te blijven wandelen. Als dit alles het gedrag is dat bij zijn puberteit hoort, dan hebben we niet te klagen. Of hij echt in zijn puberteit is dat weet ik niet. Vanaf 20 augustus gaan Rufus en ik een apporteercursus volgen bij Multidog in Dinteloord. De apporteercursus is de voorloper van de jachtcursus die daar ook gegeven wordt.

Na een vermoeiende wandeling is het heerlijk om - net zoals de poezen doen - uit de vijver te drinken. Rufus kan soms in de meest vreemde houdingen op zijn kussen liggen: ik zie niets en wil niets zien / wàt zeg je me nou!

Ik zie niets en wil niets zien Wàt zeg je me nou?!

De eerste bijeenkomst van de apporteercursus is achter de rug. Alle mensen die nog niet eerder bij Multidog zijn geweest krijgen de theorie achter de trainingen voorgeschoteld en de eerste beginselen worden in de praktijk uitgevoerd. Deze eerste keer geeft veel vertrouwen in het verloop. Ik verbaas me op het trainingsveldje hogelijk over de reacties van Rufus en dat enkel door een paar heel eenvoudige aanwijzingen. Zonder enig probleem naderen Rufus en ik andere honden met hun baas en als ik me omdraai loopt hij direct mee: dit is werkelijk ongehoord! Ik ben reuzebenieuwd hoe dit morgen in de wandelingen zal gaan. We hebben inmiddels onze 8e riem of daaromtrent, nu een leren riem van 2 meter. Die is nodig om de aandachtsoefeningen uit te voeren. Nog wel wat lastig, Rufus wikkelt steeds zijn voorpoten erin en ik mag hem dan niet helpen te ontwarren. Dat moet ie zelf doen. Ik heb nog wel mijn reserves of ik daarmee met Rufus in onze buurt kan wandelen, zeker met die aanwijzingen. De instructeur adviseert om Rufus een paar weken niet los mee te laten wandelen.

Het zou ons aan het hart gaan om de tuin als experimenteerruimte voor Rufus te laten fungeren. Vooraf hebben we voortdurend geoefend op het lopen op de paden. Af en toe schoot hij nog wel eens de tuin in, maar steeds minder. We durven het nu aan om het hek voor de vijver weg te halen, waardoor Rufus nu heel de tuin tot zijn beschikking heeft. Rufus houdt zich prima aan de wandelpaden. Zelfs als de poezen in de borders liggen gaat hij niet de tuin in. Zijn favoriete plekjes zijn het beschaduwde terrasje achterin de tuin en de brug over de vijver.

De hele week geoefend met de twee meterriem. Het valt niet mee, ik ben nog niet erg handig in het hanteren van deze riem. Vooral in het begin draait de riem rond de voorpoten of achterpoten van Rufus. Zelf raak ik er ook wel eens in verstrikt, met name bij snelle wendingen. Het zal wel een kwestie van wennen zijn. Rufus heeft nu een hele week niet door de akkers en velden geraasd. Hij lijkt het niet echt te missen. De wandelingen zijn nu elke keer ware oefensessies. Af en toe onderbreken we de wandelingen op veldjes om te spelen met een trektouw, een rinkelbal aan een touw of de latex eend. Dat zijn momenten dat hij weer even flink kan rennen, maar hij gaat dan niet zo uit zijn dak als op de akkers. Door het oefenen met de nieuwe riem doen we aanzienlijk langer over dezelfde afstanden dan voorheen. Iedere keer als Rufus geen aandacht schenkt aan mij, verander ik van richting zodat hij mij moet volgen. In het begin was hij daar nogal kribbig over, maar het lijkt erop dat de boodschap begint over te komen. Het lijkt me dat mensen die ons voorbij zien komen wel eens denken wat voor idioot stel daar nu weer loopt: zigzaggend over grasvelden heen en sommige stukken drie tot vier keer opnieuw lopend.

<<terug naar boven>>

augustus 2007: 38 weken

De eerste les van de EG-cursus bij de KC Zeeland is achter de rug. Bij aankomst op het oefenterrein fungeert Rufus als een ongeleid projectiel. Hij schiet alle kanten op, om naar honden te gaan. Tijdens de cursus voert hij de opdrachten perfect uit, hij hoeft er geen beloningen voor te hebben. Rufus doet gewoon wat er gezegd wordt. Met uitzondering van het lopen langs honden en als honden langs hem komen. Daar zal ik toch het accent op moeten leggen. De andere commando´s die aan bod zijn gekomen beheersen hij en ik en passen die ook dagelijks toe.
Het lopen met de 2-meter riem krijgt nog dagelijks de volle mep aandacht. Ik verbeeld me dat het iets beter gaat dan het begin van de week, maar ik ben er nog lang niet tevreden over. Met de avondwandeling hebben we twee akkers en een veld op die manier doorkruist. Voor Rufus een wel heel moeilijke oefening. Als een duif en een fazant opvliegen gaat die rare baas de andere kant oplopen. En het kan nog erger: een haas duikt vlakbij op uit zijn schuilplaats en zet het op een lopen. Na de onvermijdelijke richtingverandering kijkt Rufus me aan of ik niet van deze wereld ben. Pikt hij een spoor op en sluipt hij nagenoeg met zijn buik over de grond, krijgt hij weer een akelige ruk omdat de baas zonodig de andere kant op moet. We verlaten de laatste akker en komen via een onverhard pad bij een heel smal paadje waarlangs we altijd terugkeren in de wijk. Deze aanlooproute lopen we ongeveer acht keer achter elkaar. Iedere keer presteert Rufus het om als eerste bij het smalle paadje aan te komen, terwijl ik wil dat hij achter me loopt. Uiteindelijk loopt hij achter me, en op het pad doet hij verschrikkelijk zijn best om voor te dringen zodat hij vooraan kan lopen. Door wat wijdbeens te lopen kan hij nèt met zijn kop naast mijn knie komen. Ik kan mijn lachen op dergelijke momenten niet inhouden en dat zal vast wel weer niet goed zijn.

De afgelopen dagen zorgt de overgang van het ene naar het andere besturingssysteem en weer terug dat de instellingen van mijn PC kwijt zijn. Nog niet alles werkt jofel, maar ik kan weer op mijn site. De afgelopen week veel aandacht besteed aan het lopen met de 2-meterriem met nogal eens afwisselende resultaten. Net op het dieptepunt - althans voor mijn gevoel - loopt tijdens een wandeling een echtpaar ons tegemoet. Zij complimenteren Rufus met de wijze waarop hij meeloopt. Door de aandacht die hij krijgt is hij prompt drukker. Het echtpaar vertelt dat ze zelf twee Heidewachtels hebben gehad en dat het bij geen van twee gelukt was om ze mee te laten lopen met een slappe riem. Dit was nu net wat ik op dat moment nodig heb. Heel wat opgeruimder vervolg ik de wandeling!

Op vrijdagavond is de eerste les van de apporteercursus. Als Rufus en ik deze goed doorlopen kunnen we door naar de jachttraining. De apporteercursus omvat een nogal ambitieus programma. Ik twijfel hevig of Rufus en ik dat allemaal kunnen waarmaken. Een labrador en zijn baasje die de eerste keer aanwezig waren en de eerste apporteerles op een eerder tijdstip volgen, hebben het advies gekregen om eerst een andere cursus te volgen. Ik ga er vanuit dat dit vanavond ons ook wel zal overkomen, als ik het zo hoor. We krijgen uitleg over de oefening die we thuis moeten gaan doen met de honden: apport – vast – los, en gaan daarna het oefenveld op. Rufus doet het redelijk en de instructeur geeft aan dat we voorlopig deze cursus maar moeten volgen: dat valt me alleszins mee! Als we thuis zijn gaan we gelijk met de oefening aan de slag. Tijdens de wandelingen komende week ga ik de oefeningen die we op het veldje gedaan hebben herhalen.

<<terug naar boven>>

september 2007: 39 weken

Een bezoekje aan de Heidewachteldag is voor Rufus een enerverende ervaring: zoveel honden op zo´n kleine plek. Aanvankelijk trekt hij heel sterk en is hij opgewonden. Er is een wandeling uitgezet door het bos, waar de honden mogen loslopen. Om Rufus wat tot rust te laten komen lopen we de wandeling. In het begin laten we Rufus niet los, later mag hij ongelijnd. In één spurt is hij verdwenen. Hij treft een witte herdershond die een stuk groter is, ze ravotten met elkaar dat het een lieve lust is. De herder is niet bepaald zachtzinnig, maar Rufus trekt zich daar weinig van aan. Later komen er nog twee Heidewachtels bij. Op een gegeven moment lopen wij door, en blijft Rufus bij de andere honden ronddollen. Als hij merkt dat we doorlopen komt hij als een speer naar ons toe. Even later wandelt een gezin met een loslopende Heidewachtel waar Rufus direct naar toe gaat. Als wij een zijpad inslaan en hem roepen, is dit tevergeefs. Rufus blijft de andere Heidewachtel volgen. We moeten hem echt terughalen. Op de terugweg blijft Rufus aangelijnd, we komen nog vele honden tegen. Hij reageert daar nu aanzienlijk minder heftig op. Het is nu even snuffelen en ruiken en dan weer doorlopen, Rufus springt niet één keer op en we prijzen hem dan ook uitbundig. Terug op het terrein is Rufus nu een stuk rustiger en kunnen we op ons gemak de kraampjes aflopen en rondkijken. Rufus lijkt toch wel een uit de kluiten gewassen exemplaar te zijn als we hem vergelijken met de andere aanwezige Heidewachtels.

Deze week is weinig gelegenheid geweest om echt te oefenen met Rufus, omdat ik het grootste gedeelte van de week afwezig ben geweest. Als ik vrijdags thuiskom krijg ik dan ook een warm onthaal van Rufus. We gaan direct door naar de apporteercursus in Dinteloord. Ik merk goed dat we weinig geoefend hebben en moet heel erg mijn best doen om hem de oefeningen te laten doen. De oefening met de dummy doe ik thuis steeds zittend op een stoel, waardoor ik Rufus goed in bedwang kan houden. Op het oefenveld heeft hij alle mogelijkheid om zijn kop weg te draaien, achteruit te lopen en dergelijke. Ook het zitten tijdens volgen kan ik hem tijdens de les niet goed laten doen. De instructrice die vaak op Heidewachtels past, valt het op dat Rufus zijn kop en staart nogal rechtop draagt. Volgens haar een teken van dominantie. De komende week kunnen we er weer flink tegen aan.

<<terug naar boven>>

september 2007: 40 weken

Deze keer zorg ik ervoor dat we een 20 minuten voor de gehoorzaamheidscursus op het terrein van de KC Zeeland zijn, zodat we eerst een flinke wandeling kunnen doen met de aandachtsoefeningen aan de riem. De commando´s die we hier leren kent Rufus al en hij voert ze ook goed uit. Het uur dat we bezig zijn is wel heel erg goed voor hem, om te leren geen aandacht te schenken aan de andere honden. Dit gaat nog niet echt goed. Ik denk dat Rufus nu langzamerhand in zijn puberteitsfase aan het terechtkomen is. Het commando zit is ineens moeilijk voor hem. Als ik het geef blijft hij rustig staan en staart in de verte, of hij gaat liggen. Het commando blijf voert hij nog steeds goed uit. Soms te goed en blijft hij zitten kijken naar me als ik hem voor wil laten komen. Vanuit lig, krijg ik hem ook moeilijk in zit. Bij het binnengaan thuis hoef ik niets te zeggen dan gaat hij vanzelf zitten en wacht hij netjes tot ik binnen ben en hem zeg dat ie mag komen. Tijden het wandelen komende week gaan we extra aandacht geven aan het zitten.
Als Rutger langskomt is het altijd feest. Rufus mag dan dingen die hij nooit mag. Op schoot op de bank, Rufus vindt het heerlijk en geniet er volop van. Met Bobo en Boema gaat het heel langzaam wat vriendschappelijker. Rufus doet nu ook wat minder onbehouwen. Met Boema kan hij het best overweg. Regelmatig komt hij even buurten bij Boema, likt haar op de kop en over de rug en brengt een speeltje. Boema verwaardigt zich dan niet om er mee te spelen, maar Rufus vindt het allang best dat hij dan in de buurt kan liggen. In de tuin ligt Rufus graag in de buurt van de vijver. Zijn nieuwe favoriete plekje is onder een bankje in de schaduw.

De hele week probeert Rufus mij uit, als het vrijdag apporteercursus is valt het de instructeur ook op. Hij suggereert dat het wellicht door mijn afwezigheid veroorzaakt kan zijn. Stug doorgaan en consequent blijven is het devies. Daags na de training gaat het aanzienlijk beter! Rufus volgt de commando´s als vanouds op en loopt weer op een goede manier naast me mee. Net alsof hij de woorden van de instructeur begrepen heeft.

<<terug naar boven>>

september 2007: 41 weken

De gedragsverandering zet zich door en we hopen het goed vast te houden. Tijdens de wandelingen en de oefeningen doet hij het goed en kan ik hem uitbundig prijzen. Op de gehoorzaamheidscursus doet Rufus het perfect. Zelfs op het terrein lopen met alle honden rond hem gaat goed. Tijdens een strandwandeling laten we hem als er weinig mensen of honden in de buurt zijn loslopen. Hij schiet nu niet direct een heel eind weg, maar blijft in de buurt. Hij rent en dolt naar hartelust, maar ik hoef maar op de fluit te blazen en hij komt direct voor zitten. Ook als we nu en tijdens de gewone wandelingen andere honden tegenkomen is hij minder van slag. Hij vindt het nog steeds vreselijk interessant, maar blijft gewoon de weg vervolgen en kijkt nog wel heel veel achterom. Af en toe als het om een loslopende hond gaat is het even aan elkaar snuffelen, Rufus begint dan niet direct te spelen en de hond uit te dagen. Een verademing is het na de bijna twee weken dat we wat dat betreft afgezien hebben. Thuis bleef Rufus de hele tijd gelukkig de lieve en aanhankelijke hond. Ik koester me niet de illusie dat er vanaf nu geen terugval meer zal zijn. Dat kan altijd gebeuren, wat tot nu toe bereikt is daar weten we van dat hij dat kan.

<<terug naar boven>>

september 2007: 42 en 43 weken

De afgelopen tijd heb ik bijzonder weinig gelegenheid gehad om de site bij te werken en foto´s te maken. Niet dat er weinig voorgevallen is. Met Rufus in huis gebeurt er altijd wel wat.
Het meest recent is dat de hormonen door het lijf van Rufus gieren. Bij een middagwandeling zie ik nog net een mevrouw met een hond achter de bosjes verdwijnen op het moment dat we bij het oefenveldje komen. Rufus merkt het niet op en ik prijs me gelukkig dat we net op het goede moment bij het oefenveldje arriveren. Als we de aandachtsoefeningen gaan doen, lijkt het of er een geest in Rufus is gevaren. Hij snuffelt als een dolle heen en weer over het oefenveldje en is nauwelijks te houden. Hij luistert nog wel naar het commando zit, maar zit dan echt op hete kolen. Zodra ik maar een voet verplaats dan schiet hij heen en weer aan zijn lijn. Behoorlijk irritant allemaal, en de wijze les van een paar weken geleden in gedachten, dat je vooral niet moet oefenen als je jezelf ergert, loop ik maar verder. Rufus volgt - al jankend en piepend - als een bezetene een voor hem kennelijk heel duidelijk spoor. Uiteindelijk als we richting huis lopen kalmeert hij wat. Tot het moment dat we het pad kruisen van een mevrouw met - jawel - een loopse Drentse Patrijs. Met een hoge schelle blaf probeert Rufus de aandacht van de Drent te krijgen. Ook als ik hem in zit krijg, en de loopse teef al een heel eind weg is blijft hij haar aandacht trekken. Met enige moeite krijg ik hem mee naar huis. Als hij binnen is laat hij zelfs een pensstaafje voor wat ie is en rent direct naar het voorraam om te zien of hij nog iets van zijn nieuwe grote liefde kan ontdekken. Al jammerend en jankend loopt hij heen en weer tussen het voorraam en de garagedeur tot ik hem afleg op zijn kussen. Af en toe nog zacht piepend en een diepe zucht slakend, langzamerhand overgaand in duidelijk gejammer blijft hij met tegenzin daar op liggen
In de afgelopen weken zijn we weer een aantal keren op pad geweest met Rufus. Het beeld blijft grotendeels hetzelfde, zodra hij - vooral bekende - mensen tegenkomt is hij aanvankelijk overdreven dolenthousiast. Binnen een paar minuten is hij weliswaar rustig en heb je geen omkijken meer naar hem. Jammer genoeg kunnen we die eerste paar minuten niet overslaan. Tijdens een lunch in een restaurant staat hij bijna boven op tafel zo blij is hij weer om onze kinderen en aanhang weer tegen te komen. Zelfs als ze hem proberen te negeren, wat we altijd vragen, is hij toch nog moeilijk in toom te houden op zulke momenten.
Voor de eerste keer maakt Rufus kennis met een baby. We zijn er maar heel voorzichtig mee, niet dat we verwachten dat hij lelijk zal doen of jaloers zal zijn. Maar weer in zijn enthousiasme en onbehouwenheid zou hij ongelukken kunnen veroorzaken.We houden hem daarom maar aan de riem. Rufus vindt het allemaal razend interessant, hij snuift de geur van de baby duidelijk op en reageert heel sterk op geluidjes en gehuil van het kindje. Hij rekt zijn halsspieren en zijn kop staat dan ook zeer rechtop en hij kijkt indringend in de richting van de baby. Als één van ons de baby in de armen hebben gehad, komt hij uitgebreid snuffelen aan onze armen en zou het liefst alles aflikken.

klik hier om de foto´s van oktober en november 2007 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

 

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2007 Ron H. van Raalten