Reisverslag Hawaii juli 2005

Woensdag 3 augustus
Vannacht belde Rutger dat zijn visum voor Hawaii geregeld is. Hij heeft een hele tijd in de rij van de Amerikaanse ambassade gestaan, onder andere samen met Léon de Winter. Hij had weinig problemen met de papierwinkel en het interview verliep soepeltjes. Judith & Eli hebben nu een drukke periode! Eerst wij met z'n tweeën een maand in huis, volgende week komen de ouders van Eli een maandlang over, Rutger die vanaf 24 augusutus meer dan 2 maanden bij hun zal verblijven.
Lia en ik blijven vandaag maar thuis, het is weer prachtig weer en dan kunnen we weer leuterdingetjes gaan doen: heerlijk. Het is ook wel zo handig, de loodgieter komt om 09:00 uur om het gebroken toilet te vervangen, het tweede toilet repareren (die bleef maar doorlopen) en de afvoer van de tweede douche repareren. 's Middags komt Jenny een vriendinnetje van Judith & Eli op bezoek. Ze doet dezelfde studie als Eli en ze is een begenadigd filmer. We hadden al eens een filmpje van haar gezien die ze gemaakt heeft van het huis in Wainaku en van Judith d´r werk. Er zaten toen al heel bijzondere opnamen in. Het filmpje wat ze niet zolang geleden opgenomen heeft is geweldig om te zien, het duurt iets langer dan 2 minuten. Ze weet heel goed de beelden te snijden, bijzondere camerahoeken te bedenken en een sfeer op te roepen: een talent om jaloers op te zijn!
Tegen half vijf vertrekken Lia en ik naar de Mauna Kea. Judith & Eli gaan niet mee, Eli moet morgen een presentatie houden in Honolulu en vertrekt morgenochtend vroeg om 05:00 uur. Judith brengt hem naar het vliegveld van Hilo, daarna moet zij ons wegbrengen naar het vliegveld van Kona en vervolgens weer terug naar Hilo rijden om Eli weer van het vliegveld van Hilo op te halen. Morgen dus de laatste dag, het verslag zal dan waarschijnlijk pas bijgewerkt worden als we een paar dagen weer terug thuis zijn. Wij willen graag nog de zon onder zien gaan op de Mauna Kea. Er zijn twee plekken waar die zonsondergang mooi te zien is, één op de afslag naar de top toe op 1800 meter hoogte. En ééntje bij het bezoekerscentrum op 2700 meter hoogte. Bij de laatste moet je nog wel een bultje op, een wandeling van ongeveer 15 minuten. We laten het afhangen van de bewolking welke we kiezen, maar zo lui als we zijn mikken we er op dat het de eerste zal worden. De weg die toegang geeft naar het gebied van de Mauna Kea - de Sadle road - ziet er goed uit maar is een verradelijke weg. Er zitten heel veel heuveltjes in en het wegdek is op verschillende plaatsen scheef, gevaarlijk om te rijden. Veel mensen die er rijden doen dat met hoge snelheden en dat maakt het nog eens extra gevaarlijk. Aangekomen op de eerste plaats houden we een plaspauze en rijden toch maar door naar het bezoekerscentrum. De auto moet behoorlijk trekken om de steile hellingen op te komen. Door de felle zon recht vooruit is het moeilijk om de weg goed te zien en er zijn momenten dat ik de automaat er af moet halen om de low gear er op te zetten. Bij het bezoekerscentrum lopen we naar het bultje toe, het ziet er niet erg steil uit. Ik kan je verzekeren dat het toch nog een hele klim is, vooral door de ijle lucht en de toch snelle stijging die we gemaakt hebben vanaf zeeniveau naar 2700 meter in een drie kwartier tijd. De klim wordt met een werkelijk schitterend uitzicht beloond, een weids panorama wat met de minuut verandert en mooier wordt. Je kent het wel, al die open-deur opmerkingen die hierbij horen: overweldigende natuur, je nietig voelen en dergelijke. Heel bijzonder was het om te zien wat Koa afgelopen maandag als verhaal vertelde nu ook daadwerkelijk te zien. Zij vertelde een verhaal over de godin van de nevel die iedere ochtend en avond haar zusters de vulkaankegels goedemorgen en welterusten kuste door zich langs de kegels te slingeren en zich vervolgens als krans rond de Mauna Loa te draperen. Daar sta je dan en zie je voor je gebeuren wat een verhaal uit de Hawaiiaanse cultus vertelt: je wordt er stil van. Het uitzoeken welke foto's van de 111 die we gemaakt hebben in dit verslag moeten komen, kost meer tijd dan het typen van dit verslagje. Op de laatste foto kun je Venus nog zien staan. Toen de sluitertijden meer dan 2 seconden in beslag gingen nemen aanvaarden we weer de terugtocht. Als de zon eenmaal onder is, dan wordt het snel donker en er is geen enkele verlichting op deze hoogte. De verlichting van het bezoekerscentrum een paar honderd meter verder op en een stuk lager is roodachtige nachtverlichting wat weinig uitstraling heeft, daar heb je dus ook weinig zicht door. Eenmaal weer terug in de auto is het inmiddels pikkedonker, op de parkeerplaats van het bezoekerscentrum is het de gewoonte dat er geen verlichting van auto's aangezet worden, enkel de alarmverlichting (die knipperlichten), ook niet echt bevorderlijk om veel te kunnen zien. Er staat gelukkig een mannetje met een lichtstok die aanwijzingen geeft hoe je moet rijden. Dezelfde route terug in het donker valt niet mee, ook nu weer moet de low gear er opgezet worden, omdat anders de snelheid te hoog wordt. In het bezoekerscentrum wordt gewaarschuwd voor de "invisible cows". Het risico bestaat dat je donkere koeien tegenkomt onderweg, die in het donker op het zwarte asfalt van de weg nauwelijks te zien zijn. Wij zijn ze niet tegengekomen, wel een "invisible" zwijn met een jong. Ik moest bovenop de rem staan en een zwieper naar links maken om ze te ontwijken. De rest van de rit naar beneden valt ook niet mee, op een gegeven moment kom je in de wolken dus in de regen en de mist terecht. Ik ben ternauwernood aan de 40 MPH gekomen, wat mij niet geheel in dank wordt afgenomen denk ik door de automobilisten achter me. Op voor hen kennelijk bekende stukken scheuren ze me in de mist en de regen voorbij, terwijl je volgens mij absoluut niet kun inschatten of er wel of geen tegenligger vanachter een helling tevoorschijn kan komen. We hebben het gelukkig zonder kleerscheuren er vanaf gebracht.
Morgen de laatste dag, en dat vinden we niet zo leuk. Wel zijn we er gelukkig mee dat Kees & Rini ons zaterdag om 8 uur 's ochtends op het vliegveld van Brussel komen ophalen. Na 24 uur in de lucht gezeten te hebben zal het niet meevallen om met de trein terug naar Goes te gaan!

Donderdag 4 augustus
Toch nog maar een stukje, heb er nog maar een paar foto's bijgezet. Vanochtend vroeg is Eli vertrokken, wij hebben gisteravond al afscheid van hem genomen. Het is vanochtend opvallend koud, de temperatuur komt niet boven de 24 graden uit. Dat zijn we niet meer gewend. De koffers en tassen zijn gepakt. De Ipods zijn opgeladen, de batterijen van video en fotocamera's zijn opgeladen. Zometeen gaan we naar Kona en pikken wellicht nog een strandje mee, daarna eten we samen met Judith. Tenslotte is het dan wachten op het vliegtuig dat om 21:45 uur vertrekt: het grote afzien kan dan gaan beginnen.


<< Hawaii <<Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Volgende>>