Reisverslag Hawaii juli 2005

Maandag 1 augustus
De ochtend en de middag besteden we aan leuke dingetjes. Eerst waren we van plan nog met z'n tweetjes naar Green Sand Beach te gaan, wat we gisteren overgeslagen hebben. In de loop van de ochtend wordt het duidelijk dat we er toch maar geen zin in hebben om nog eens het hele traject naar Green Sand Beach te rijden. Achteraf gezien een wijs besluit, op de kaart is te zien dat de toegangsweg enkel te berijden valt voor 4wd. In ons geval betekent het dat we na de rit naar South Point, nog eens een uur zouden moeten wandelen. Lia heeft zich een hele dag bezig gehouden met het ophangen van rolgordijntjes bij het keukenraam, en het ophangen van lampen. Wat ik een hele dag gedaan heb dat weet ik niet meer zo goed, behalve dan het uitproberen van Winamp in combinatie met de Ipod in plaats van I-tunes. Vanavond krijgen we bezoek van Koa. Een Hawaiiaanse die culturele lezingen en presentaties verzorgt onder andere bij het Visitor Centre van de observatoria op de Mauna Kea. Eli had gevraagd wanneer ze er weer eentje zou houden, zodat wij die zouden kunnen bezoeken. Er stond er geen op de rol en ze bood aan om zo'n presentatie bij Judith & Eli thuis te houden.Als tegenprestatie zou ze dan sateh met pindasaus komen eten.
Aan de hand van een PowerPointpresentatie vertelt ze over de Hawaiiaanse cultuur en geschiedenis. Veel aandacht krijgen de verschillende goden en cultussen. Heel centraal daarin staat de Mauna Kea, voor de Hawaiianen de meest heilige berg. tussendoor zingt ze oude liederen. Ook het publiek speelt daarin een rol. Zoals bij veel Polynesische liederen waaronder die van de Maori bestaan deze uit een wisselwerking van een voorzanger en een koor, en bezingen de verbondenheid met mana: de kracht en de geest van het Polynesische volk (het deed mij ook wel denken aan de Portugese Fado). Wij met zijn vieren waren dus het koor, ik vrees niet zo krachtig als het eigenlijk zou moeten zijn. Vooral de polytheïstische verhalen over de goden op de Mauna Kea en hoe de oude Hawaiianen leefden op de Mauna Kea zijn indrukwekkend. Ik was zo geboeid aan het luisteren dat ik totaal vergeten ben om foto's te maken. Had nog wel veel meer willen horen en weten. Ik kom er zeker nog op terug op mijn website pagina's van Hawaii. Koa heeft een eigen webpagina op de site van het Institute of Astromony. Een heel interessante en enerverende avond!

Dinsdag 2 augustus
Na weer een uiterst rustig begin van de dag - ontbijtje, koffie - vertrekken we richting westkust. Het plan is om via Waikoloa te rijden, daar de petroglieven op te zoeken die daar te vinden zijn en dan in de buurt van Kona, het Historical Park op te zoeken en daar naar het strand te gaan. We moeten weer op tijd terug zijn, omdat we een afspraak hebben met Steve en Dawna Worchel om uit eten te gaan. Na Starbucks in Waimea rijden we naar Waikoloa en het valt al gelijk op dat er grote stukken land zijn afgebrand. Zogenaamde bushfires komen nogal eens voor, de uitgedroogde en dorre vlakten gaan smeulen en de wind wakkert dit stevig aan, terwijl de branden de wind weer doet verhevigen. Naarmate we Waikoloa naderen worden de branden en de rookontwikkeling heviger. Aangekomen bij de plaats van bestemming King's Shopscentre, zoeken we naar de petroglieven. Het winkelcentrum staat met grote borden aangegeven, het lavaveld waar de petroglieven te vinden zijn staat nauwelijks aangegeven. Als je goed kijkt valt er een piepklein bordje te ontdekken. Er is dan ook geen kip te bekennen. Langs een oud pad dat vroeger gebruikt werd om materialen te vervoeren van Waimea naar Kona zijn de inscripties in de lavarotsen te vinden. Ze zijn voornamelijk geconcentreerd rond windbeschuttingen (5e foto) die gebruikt werden om beschutting te zoeken tijdens rustpauzes. De petroglieven dateren in ieder geval uit de 15e en 16e eeuw, nut en zin ervan is niet helemaal bekend. Sommige zouden ouder zijn, maar de wetenschap heeft kennelijk moeite om ze juist te dateren. Een aantal ervan dienden als aanwijzingen voor de richting die gevolgd moest worden en te waarschuwen voor gevaren. Andere zijn grafisch van aard en stellen jagers, vissers, schildpadden, hagedissen of gekko's voor, welk doel deze dienden is onbekend. Na de komst van westerlingen verschijnen er ook afbeeldingen van hoefafdrukken en lettertekens. Wellicht dat er ook gewoon graffiti tussen zit. In andere delen van Big Island zijn oudere petroglieven te vinden, die dateren uit de tijd voor de zesde eeuw dus van vòòr van de eerste bewoning van de archipel (dus wie die tekeningen hebben gemaakt is ook onbekend). De wetenschap staat nog steeds voor een raadsel hoe ze daar gekomen zijn. Deze zijn te vinden in het Historical Park waar we naar onderweg zijn. Na het bezoek aan het petroglievenveld gaan we lunchen in het winkelcentrum op een terras aan een vijver, waarin in het midden een bron of water vanuit een lavapijp opborrelt. De rookwolken van de bushfires worden allengs dikker en drijven in onze richting. Op een gegeven moment is het niet meer mogelijk om op het terras te blijven. De rook slaat neer op het terras en het stinkt verschrikkelijk. Het lijkt ons beter om niet verder naar het zuiden te gaan, omdat de rook die kant opgeblazen wordt en de zon nagenoeg geheel verduistert. Bovendien bestaat het risico dat we om terug te keren naar Hilo langs de zuidpunt van het eiland moeten rijden als de wegen naar het noorden worden afgesloten. We rijden daarom naar Hapuna Beach wat noordelijker gelegen is en waar de lucht nog gewoon blauw is. Als we langs de kruising komen waar we vandaan zijn gekomen zien we dat de weg die we gereden hadden al afgesloten is. Nu maar hopen dat de noordelijke weg open zal blijven, de windrichting zorgt ervoor dat we daar niet echt bang voor hoeven te zijn. We besteden de middag verder in het water en op het strand van Hapuna State Park. In vergelijking met de andere stranden die we tot nu gehad hebben is het er vrij druk. Op het eind van de middag rijden we op het gemakje terug om te douchen en om te kleden. Eli & Judith zijn inmiddels ook thuis gekomen. Voor het vertrek naar Hilo weet Lia nog een toiletpot in tweeën te breken met enige wateroverlast, maar we komen nog op tijd voor de afspraak in Hilo Bay Café, hèt restaurant van Hilo. Steve en Dawna zijn de bazen van Judith, Steve doet onderzoek naar de effecten van zogenaamde Peace Camps en Dawna is Principle Investigator van het Lanakili-project. Een heel gezellig etentje en heel leuk om kennis te maken met de mensen waar Judith mee werkt en waar ze al zoveel over verteld heeft. Beiden zijn erg gecharmeerd van Europa en ze hebben zelfs een huis in Zwitserland gekocht.


<< Hawaii <<Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Volgende>>