Reisverslag Hawaii juli 2005

Zaterdag 23 juli
Na zo'n 12 tot 14 uur nachtrust, is iedereen weer uit bed. Na het ontbijt en koffie besluiten we om naar de Waimea Grand Canyon te gaan. Een prachtige rit over het eiland langs de kust naar Waimea (ook op Big Island is een plaats Waimea) voert ons langs mooie plekjes. We bezoek Hanapepe een historisch dorpje wat nog vrij veel authentieke oude woningen heeft. Hier zijn ook de opnames gemaakt van de toenderdtijd bekende TV-serie "The Thorn Birds", omdat het plaatsje veel weg heeft van de oude Australische Outbackplaatsjes. Een hurricane in 1992 heeft er echter veel van verwoest. In Waimea stoppen we om te lunchen in een bakery met allerlei lekkere hapjes en koffie. De zaak wordt gerund door moeder en dochter. Moeder is een zeer onderhoudende mevrouw, ze vertelt honderduit over de orkaan die geweest is, de tsunami's die ze heeft meegemaakt en over de militaire activiteiten op het eiland.
Na de lunch vertrekken we richting Canyon State Park. Er zijn verschillende plaatsen waar je een schitterend uitzicht hebt op het canyon gebied. De route die we volgen is ook heel mooi en indrukwekkend. Opvallend is de soms dieprode kleur van de grond. Net als op Big Island zijn ook hier veel verlaten en verwaarloosde suikerrietplantages. Er is nog één heel grote plantage van de familie Robinson, die ook het eiland Niihau bezit. Er mogen geen bezoekers op dat eiland komen, er wonen nog ongeveer 200 Hawaiianen en ze proberen de cultuur daar te bewaren. Het eiland kun je vanaf de Na Pali Coast zien liggen. De koffieplantages zijn de laatste tijd sterk in opkomst, overal zijn dan ook velden vol met koffiestruiken te zien. Op het eind van de route heb je een geweldig uitzicht op de kust, je ziet daar de bergketens eindigen in de oceaan. Aanvankelijk hangen er veel wolken, later wordt het gelukkig helder. Op verschillende plaatsen zien we veel vogels, vooral de vogels met een rode kuif zien we veel. Hier zijn ze weinig schuw en je kunt er vrij dicht bijkomen. De haan is zo'n beetje het symbool van het eiland Kauai en die kom je dan ook op de meest onverwachte plaatsen tegen.
Na de mooie rit en de interessante plaatsen waar we gestopt zijn, gaan we richting kust om een strand op te zoeken. Het dichtstbijzijnde strand heeft erg krachtige en korte golven waarin het niet zo veilig zwemmen is. We zakken dan ook een eindje zuidelijker om bij het Sheraton hotel (zo'n 80 sterrenhotel) het strand op te gaan. Het is er verschrikkelijk druk, alle hotels in de buurt organiseren een soort van festival met overal muziek en standjes met hapjes en dranken. Op het strand is het daarentegen rustig en stil. Ook hier zijn weer grote golven, maar minder agressief. Hier blijven we een tijdje, om tegen half zeven weer richting huis te gaan.
In Kapaa gaan we bij een Chinees restaurant eten, er is een buffet en om 20:00 uur wordt de hula gedanst. Een happening op zich, drie jongens en een man spelen op de drum en ongeveer 10 meisjes voeren de traditionele Hawaiiaanse dansen uit. Twee meisjes die kennelijk nog niet mogen meedoen staan op straat te kijken en dansen mee met de danseressen. Het eten is trouwens bijzonder, het bestaat uit traditionele Hawaiiaanse en Polynesische gerechten en heeft weinig met de Chinese keuken te maken. Een soort van grijze brij - die er niet echt smakelijk uit ziet - is verrassend goed van smaak. De namen van de gerechten weet ik niet meer, maar ze waren erg lekker. Een soort van gebakjes gemaakt van bananen en mango, en van ananas en cocos zijn in combinatie met de "verboden blauwe plakrijst" zijn vooral erg lekker.

Zondag 24 juli
Weer laat uit bed, het weer ziet er niet gezellig uit: bewolkt en regen. Lia en ik maken een wandeling op het terrein van de eigenaren van het huis. Een complete vallei met vijvers en tropische begroeiing hebben ze tot hun beschikking. Na het ontbijt en koffie gaan we richting het noorden. In Hanalei drinken we koffie in Java Kai. Hanalei is een aardig en vriendelijk stadje wat er nog vrij nieuw uitziet. Wat verder op langs de kust zijn verschillende stranden. We kiezen voor Kee Beach, een mooi ruim zandstrand met een kleine kampeerplaats erbij en op de achtergrond hoge dichtbeboste kliffen. Dit is ook het decor geweest voor Jurassic Park. Het weer klaart in de loop van de dag op en op het eind van de middag is het strakblauw en loeiheet. Tegen de avond is het zeer aangenaam in de avondzon en een licht oceaanbriesje. Op het strand het verhaal van `The True Story of Kaluaikaoolau As Told By His Wife, Piilani`. Een geschiedenis uit het begin van de twintigste eeuw over een Hawaiiaanse cowboy die lepra oploopt en om verbanning naar een eiland te ontlopen samen met zijn vrouw en zoon, die ook lepra heeft, in de Waimea Canyon vlucht en daar vijf jaar lang leven zonder enig contact met andere mensen. Na zijn dood en die van hun zoon keert de vrouw weer terug naar de geboortegrond en familie. Heel boeiend en intrigrerend om te lezen, vooral omdat je je nu een indruk kunt vormen van de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Van het huis hebben we snorkelspullen meegenomen, alleen zijn we vergeten twee bodyboards mee te nemen. Die nemen we morgen in ieder geval mee, we zijn van plan om morgen tot het eind van de route te rijden, daar een wandeling te maken en dan weer Kee Beach op te zoeken. De route er naar toe alleen al is schitterend om af te leggen. Je rijdt dwars door tropische wouden met gigantische bomen die begroeid zijn met lianen en grote planten. Regelmatig rijd je door zogenaamde treetunnels, de weg is dan geheel overspannen door deze grote bomen.


<< Hawaii <<Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Volgende>>