Reisverslag Hawaii juli 2005

Zaterdag 16 juli (vervolg)
Het water is lauwwarm, zelfs ik kan er in één keer doorheen lopen zonder me eerst voorzichtig nat te maken en in fasen het water in te gaan. We hebben een mooi plekje gevonden in de schaduw van een boom, waar het heerlijk toeven is. Een ideale plaats om te lezen en af en toe de voeten ter verkoeling nat te maken. Na het middaguur breken we weer op. De wandeling tussen de lava door is heet en droog. Het pad ligt in de brandende zon en er zijn geen schaduwplekken. Ik vraag me af wanneer dit lavaveld ontstaan is. De Lonely Planet geeft geen antwoord op deze vraag. De autoweg over de lavavelden heen is aangelegd rond 1970. Waar het resort gelegen is, is weliswaar overdadig begroeid met planten, bomen en palmen, maar het is allemaal aangelegd naar het lijkt. Naarmate je dichterbij de autoweg komt wordt het landschap kaler, totdat er enkel lava te zien valt. Er worden overigens nog steeds nieuwe resorts aangelegd en degene die er zijn worden fors uitgebreid. Ook op Mauna Lani wordt stevig gebouwd.

We rijden naar Kona waar nog "even" gewinkeld wordt in de slipperwinkel. Waarna we bij een plaatselijke brouwerij pizza gaan eten, volgens Judith de beste pizzabakker van het eiland. Nu nog de beste Japanner en de beste Thai, dan hebben we het wel gehad denk ik. Ze hadden er overigens heel lekker zelf gebrouwen bier, en de pizza's waren inderdaad uitzonderlijk goed. Na een koffie en een Frappuccino rijden we weer terug naar huis. Tokyo duikt een uurtje later gelukkig weer terug op.

Zondag 17 juli
Judith & Eli blijven thuis om te werken. Wij gaan met z'n tweetjes Kohala verkennen, het noordelijk gedeelte van Big Island. Langs de westkust richting Waimea hangen veel wolken. In Waimea zelf is het strak blauw, er staat wel veel wind. Onderweg bekijken we nog een truck die Eli onderweg had zien staan: misschien iets voor Rutger als hij hier stage gaat lopen. Het blijkt een volledig gerestaureerde oldtimer te zijn, een Ford uit 1971. De prijs ligt wat aan de hoge kant: $ 14.000.

Na Waimea volgen we de kustroute langs het Spencer Statepark waar we vorige keer gekampeerd hebben. Daarna stoppen we bij verschillende Shoreline access. Er zijn net als aan de zuidkust geen stranden, er valt wel te zwemmen, te snorkelen en te duiken. Door de harde wind staan er vrij hoge golven. Kohala is de geboortestreek van koning Kamehameha, die de Hawaiiaanse eilanden onder één beheer bracht. In Hawi Town staat een standbeeld (zie ook de geschiedenis van Hawaii).

Ons reisdoel voor vandaag is de Pololu vallei. De route er naar toe laat weer een heel ander landschap zien, niet te vergelijken met de districten Kona, Hilo of Puna. Hier is het veel bergachtiger. In de Pololu vallei is een zwart lavastrand, waar heel veel wrakhout aanspoelt. Zelfs de krabben hebben zich aangepast en zijn zwart, op het zwarte strand zijn ze nauwelijks te onderscheiden. Als je ze ziet is het maar voor heel even: als een schicht verdwijnen ze in zandholletjes. Van de weg naar het lavastrand loopt een pad dat begint op ongeveer 750 meter en eindigt op zeeniveau. De terugweg omhoog is dan ook een hele klim, gelukkig duikelt op dat moment de felle zon. Terug boven gaat ie weer uitbundig schijnen! In Hawi Town lunchen we met een ijsje achteraan.

De route terug naar Waimea voert over een hoogvlakte, we rijden op een hoogte van ongeveer 1200 meter. Het biedt een prachtig uitzicht over de lager gelegen gedeelten van Kohala en de oostkust. Er hangt wel wat vog (zo noemen de Hawaiianen de nevel die uit vulkanische stof bestaat). Na Waimea duiken we weer de wolken in om er bij Hakalau weer uit te voorschijn te komen.

Maandag 18 juli
Vandaag nemen we een dag rust, nou ja rust. Een beetje aanrommelen in huis. Judith & Eli moeten werken en hun auto naar de garage brengen. Weer eens tijd om te lezen, wat in de tuin te doen en voor morgen voor te bereiden. Het plan is nu om morgen naar het Vulkanisch park te gaan.

Dinsdag 19 juli
Eli & Judith zijn vroeg weg gegaan. Wij ontbijten op het gemakje en vertrekken tegen 09:00 uur naar Hilo, eerst natuurlijk koffie drinken bij Starbucks. De serveerster vindt onze achternaam heel mooi: "It sounds Royal". Na nog boodschappen gedaan te hebben in Walmart en Sears rijden we richting Volcano Park, een ritje van ongeveer 40 minuten. De Honda van Steven rijdt super en heeft airco aan boord. Bij de ingang laten we het toegangskaartje van Judith zien, we moeten wel een ID tonen en de mevrouw aan de kassa snapt er niks van (Bareman - Van Raalten), maar we mochten door. In het restaurant van Volcano Hotel schuiven we aan aan een lopend buffet: prima eten voor weinig geld. We volgen de route langs de kraterrand met hier en daar stopplaatsen waar je weer hele wandelingen kunt maken. Uit scheuren en gaten in de grond komt op verschillende plaatsen stoom naar boven. Het landschap is heel bijzonder, behalve de grote kraters met lava, hele uitgestrekte velden met lava tot aan de horizon. Het lijkt wel allemaal geasfalteerd, maar dan watslordig uitgevoerd. De vegetatie bestaat uit veel, heel veel varens van alle soorten en maten, van heel fijn, tot grof, piepklein en varens zo groot als bomen. In de scheuren in de lava groeien kleine plantjes, aan de randen van de lavavelden staan kleine kromme bomen, het lijken wel kruipwilgen. Al met al indrukwekkend om te aanschouwen. Op enkele plaatsen heb je goed zicht op de grote kraters waaruit nog niet zo lang geleden enorme lavastromen kwamen. Het nu actieve lavaveld ligt een eind verder bij de oceaankust, daar zijn we nog niet geweest, maar daar gaan we zeker nog naar toe. Op één van de stopplaatsen hebben we een hiketrail gevolgd die dwars door een krater gaat. Een gek idee dat een paar meter onder je voeten zo'n grote lavastroom stroomt. Door de gaten en spleten kun je deze echter niet zien, er komt wel stoom, hitteen zwavellucht uit. De omgeving van deze gaten en scheuren zijn geel en wit van de zwavel. De Southwest Rift is een breuk die vanaf een van de kraters richting kust loopt en ontstaan is door aardbevingen. Af en toe lijkt het een maanlandschap, in ieder geval heel desolaat. We zijn er een hele dag zoet mee, als we bij de laatste stop terug bij de auto komen zijn Parkrangers bezig bekeuringen uit te delen. Er staan een boel personenwagens op plaatsen bestemd voor bussen, onder andere onze auto. We zijn nog net op tijd weg. Op het eind van de middag zijn we terug in Hilo, met Judith & Eli gaan we bij de Thai eten (zowaar niet de beste Thai van het eiland!), de curry was overigens wel heel lekker maar teveel. De Thai Iced Tea was geweldig. De rest van de avond besteed aan de EOS Rebel XT (in Nederland EOS 350D) een beest van een toestel en het installeren van de Ipod.


<< Hawaii <<Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Volgende>>