Zondag 10 juli
Vannacht waren er enorme stortbuien, de regen kletterde met bakken uit de lucht. Ik vreesde even of het dak het wel zou houden. Eli vertelt dat het hier heel gewoon was, vooral 's nachts. De vermoeidheid is nog niet helemaal uit mijn lichaam verdwenen, maar ik voel me al een heel stuk beter dan gisteren. Na het ontbijt wordt het tijd de foto's bij te werken en de website bij te werken. Wat we de rest van de dag gaan doen weten we nog niet. Wat mij betreft in ieder geval héél rustig aan. Bij Judith & Eli gaat het alledaagse leventje natuurlijk gewoon door. Dus ook de was moet onder andere gedroogd worden.
Na thee en koffie en wat lekker zitten in de tuin gaan we in Honumu lunchen. Er staan een paar geweldig grote Banyan-bomen in het plaatsje. Ik vraag me af of het dezelfde bomen zijn die in Indonesië indertijd Waringin-bomen werden genoemd. Het zijn wat spookachtige bomen waarvan de stam geen echte stam is, maar zo te zien bestaat uit wortels en er hangen eem boel lianen naar beneden. Net als in Hilo zijn er in Honumu wat oude geveltjes waarin winkeltjes en restaurants zijn gevestigd. Een boeddhistische tempel en naar het lijkt een Japanse tempel staan wat plompverloren midden in het dorp.
Op de terugrit naar huis rijden we langs KoleKole. Een plek waar een rivier uitmondt in de oceaan. De weg er naar toe is heel mooi om te rijden. Je rijdt dwars door de jungle, palmbomen, grote bomen met lianen. Overal reusachtig felgekleurde bloemen die vooral afsteken tegen de duisternis, veroorzaakt door de weelderige bomengroei waardoor het zonlicht sterk gefilterd wordt. Omdat het de afgelopen nacht veel geregend heeft is het water bruinig van de losgespoelde grond en stroomt de rivier hard. De waterval is ook groter dan normaal. Zelfs de oceaangolven die aan komen rollen en op de kust breken zijn bruin gekleurd.
De middag brengen we met allerlei dingetjes door. Een truck brengt hout voor de open haard. Het oliepeil van de auto van Eli & Judith is alarmerend laag. De liter reserve-olie is niet voldoende om het niveau op een aanvaardbaar niveau te brengen. Gelukkig hebben de buren motorolie in voorraad. Op het eind van de middag gaan Lia en Judith nog boodschappen doen in Hilo en zal er zeker motorolie gekocht worden. Eli blijft thuis om te studeren en ik ben bijna een hele middag in touw om de tuin te inspecteren. Ik kan geen ander tuingereedschap vinden dan een grashark, dus echt hard werken hoef ik niet. Kyoto één van de katten volgt me overal waar ik ga en af en toe komt ze wat kopjes geven. De andere katten zijn in geen velden of wegen te bekennen.
We sluiten de dag af met een gegrilde biefstuk, sla en frietjes op de veranda.
Maandag 11 juli
Vannacht regende het weer stevig, maar niet zo heftig als de vorige nacht. De regen vergeet dat het de bedoeling is dat als het licht wordt, het stopt met regenen. Om half acht - Judith & Eli vertrekken naar de universiteit - regent het nog volop. Tegen kwart voor negen herinnert de regen zich de afspraak en breekt de zon door. Als ik op de veranda mijn thee opdrink los ik ineens een vraag op die ik héél lang geleden had op. Ik wist zelf overigens niet meer dat ik die vraag ooit gesteld had. Bij ons ritselen de bladeren in de bomen als het wat waait. Op Hawaii is dat ook het geval, maar bij enkele bomen kun je niet spreken over ritselen, de bladeren klapperen tegen elkaar: dus echte klapperbomen. Ik heb me in een grijs verleden wel eens afgevraagd waarom ze die palmbomen klapperbomen noemden. De oplossing die ik toen had, was dat de kokosnoten die naar beneden vallen met een harde klap op de grond op de grond terecht komen. Daarom noem je die kokosnoten dan ook klappernoten en de boom waar ze aan groeien klapperbomen. Nu is mijn oplossing, als de wind waait klapperen de bladeren tegen elkaar en daarom werden ze klapperbomen genoemd en de noten die er aan groeien klappernoten. Zomaar in een paar seconden in het zonnetje een probleem opgelost, wat een leven daar in Hawaii!
Mijn plan is om de oprit schoon te vegen en te spuiten. Al spoedig wordt mijn plan doorkruist door Bob, een buurman die drie huizen verder op Chin Chuck Road woont. In ongeveer twee uur tijd vertelt hij zijn levensverhaal. Het valt nauwelijks te herhalen wat hij allemaal verteld heeft. Bob vindt het geweldig dat ik de geschiedenis van Hawaii heel interessant vind en er zelfs iets van af weet. Over de verhoudingen tussen het volk, de koningen en de priesters weet hij nog heel wat wetenswaardigheden over te vertellen. Maar vooral over hoe hij zijn jeugd op Big Island als jongste van een gezin met 13 kinderen heeft doorgebracht op de heuvels en in de suikerrietvelden en het woud, over zijn vader die in de suikerindustrie werkte en over zijn eigen werk. Eerst als militair bij de Navy en later bij de National Guard, wat dat dan ook mag wezen. Daarna is hij Forest Ranger geworden en tot zijn pensioen gebleven in het natuurgebied tussen de twee Mauna´s in. Van het vulkanisch park tot op de Mauna Kea, Bob weet zeer smakelijk en spannend te vertellen over wat hij allemaal heeft meegemaakt als Ranger. Zowel over de dieren als over de planten en bomen in de jungle, maar ook over het gevaar van tsunami's en de vulkaan die sinds kort weer aan het trillen is en The Holy Lake op de Mauna Kea. Bob vertelt dat het het hoogstgelegen meer ter wereld is (volgens mij is dat echter in Peru). Naar zijn mening kunnen enkel echte Hawaiianen werken in de wouden en de bergen. Met enige rancune vertelt hij hele verhalen over zijn opvolger, een Amerikaan die op de universiteit gestudeerd heeft, maar niets begrijpt van de natuur en daardoor in allerlei hachelijke toestanden is terecht gekomen. Hij vertelt ook nog dat de laatste zondag van augustus we welkom zijn op een potludge (zo klonk het tenminste), een picnic georganiseerd door een of andere natuurorganisatie in het KoleKole Beachpark. Je moet dan wel je eigen eten meenemen.
Lia is intussen druk bezig met de schommelbank die voor het huis in een boom hangt los te halen en te verhangen in een boom met uitzicht op de oceaan en het heuvelgebied richting Honomu. Het resultaat ervan kun je hiernaast zien bij de laatste twee foto's. De rest van de middag zijn we allerhande klusjes aan het doen. De oprijlaan ziet er weer brandschoon uit en de losse bladeren en bloemen zijn uit het gras gehaald. Zeker als je dan aan de kant van de weg aan het werken bent wordt er uitbundig gezwaaid als er iemand langsrijdt. Een Japanner stopt nog om de weg te vragen naar Akaka Falls met een boel buigingen naast de auto. Als ie gedraaid is en weer langsrijdt buigt ie nog een keer over het stuur heen!
In ieder geval een zeer relaxed dagje zo met z'n tweetjes in en rond het huis: we hebben genoten!!